De Nabuthae (62-64)

et factus est
inquit in pace locus eius, ubi quietus affectus nullis diuersarum
cupiditatum exagitatur fluctibus, nullis auaritiae
turbatur procellis, nullis diuitiarum quaerendarum ignescit [*]
incendiis. ipse est qui speculatur aeterna et habitat in Sion,
confringens omnia spiritalium instrumenta bellorum, conterens
arcus, quibus diabolus ignita dirigens iacula graues pectoribus [*] [*]

hominum solet inurere passiones. sed illa iacula iusto nocere
non possunt, cui deus lux est, tantumque abest a caligantium
. horrore tenebrarum, ut aduersarius in eo locum habere non
possit, qui etiam principibus se consueuit infundere. sicut [*]
infudit Iudae etiam proditori concidens tamquam in silua
lignorum fidei ianuas, ut in cor eius haberet ingressum et
aeterni nominis tabernaculum possideret apostolatus conlati
munere dedicatum. ergo ille quasi inprobus usurpator concidit
ianuas, ut uiolentus introeat, dominus autem quasi pius inlustrat
seruolos et eorum fulgentibus meritis et claritate uirtutum
tenebras mundi huius inluminat. hanc pacifici atque
mansueti habent aput deum gratiam sobria mentis suae [*] tranquillitate
fundati, insipientes autem corde turbantur et ipsi
sunt sibi propriae exagitationis auctores, quia desideriorum
suorum uoluuntur aestu et quodam salo fluctuant.

Qui sint isti significauit expresse dicendo: omnes uiri [*]
diuitiarum. omnes dixit, nullum excepit. et bene uiros diuitiarum
appellauit. non diuitias uirorum, ut ostenderet eos non
possessores diuitiarum esse, sed suis diuitiis possideri; possessio
enim possessoris debet esse, non possessor possessionis.
quicumque igitur patrimonio suo tamquam possessione non [*] [*]
utitur, qui largiri pauperi et dispensare non nouit, is suarum [*]
seruulus. non dominus facultatum est, quia alienas custodit
ut famulus, non tamquam dominus ut suis utitur. in huiusmodi
ergo affectu dicimus quod uir diuitiarum sit, non diuitiae
uiri. intellectus enim bonus utentibus eo, qui
autem non intellegit, is utique intellectus sibi gratiam non
potest uindicare et ideo somno temulentiae consopitus obdormiuit.
huiusmodi igitur uiri somnum suum dormiunt, hoc est
suum somnum, non Christi dormiunt. et qui somnum Christi [*]
non dormiunt non habent Christi quietem, non surgunt Christi
resurrectione. qui ait: ego dormiui et quieui et surrexi,
quoniam dominus suscipiet me.

in hoc quoque
saeculo dormitant digni habiti increpatione caelesti qui ascenderunt
equos, quos refrenare non poterant. legimus alibi dicente
ecclesia siue anima: posuit me currus Aminadab.
si ergo anima currus est, uide ne equus caro sit, agitator [*] [*]

autem uigor mentis, qui regit carnem et motus eius uelut [*]
quosdam equos prudentiae habenis cohercet. dormitauerunt
ergo qui ascenderunt corporis uoluptates nullo eas moderamine
gubernantes. unde et ascensores eos quam equites uel
agitatores maluit nuncupare. agitator etenim cum disciplina
et arte pro suo equos arbitrio agitat, ut uel currentes incitet
uel reflectat indomitos uel reuocet fatigatos uel mansuetos
pro sua uoluntate conuertat. unde cum reciperetur Helias et
curru quasi ad caelum ferretur, clamauit ad eum Helisaeus: [*]
pater, pater, agitator Istrahel et eques ipsius, hoc
est: qui populum domini bono ductu regebas constantiae
merito hos accepisti currus, hos equos ad diuina currentes,
quia moderatorem te humanarum mentium dominus conprobauit,
et ideo tamquam bonus auriga certaminis uictor
aeterno praemio coronaris. in Ambacum propheta quoque
lectum est ad ipsum dominum dictum: ascendes supra
equos tuos, et equitatus tuus salus; agitauit enim [*] [*]
apostolos suos, quos per diuersa direxit, ut toto orbe [*] euangelium
praedicarent. ascendes ait quasi rectori equorum,
non quasi ascensori. ascendit enim etiam eques, sed ut regat,
non ut tantummodo sedeat, eo quod desidiosus et piger somnolentae
proferre non possit mentis incessum.