De Nabuthae (57)

Audi plane qualis diuitem deceat praedicatio. liberaui
inquit pauperem de manu potentis et orphanum.
cui non erat adiutor, adiuui. benedictio perituri
super me uenit, os autem uiduae me benedixit.
iustitiam induebar, oculus eram caecorum, pes
autem claudorum; ego eram pater infirmorum. et [*]
infra: ante fores meas non habitauit hospes, ostium
autem meum omni uenienti patuit. si autem
et peccaui inprudens, non celaui culpam
meam neque reueritus sum multitudinem plebis,
ut non adnuntiarem praesentibus eis. si
passus sum infirmum exire ostium meum uacuo
sinu. cautionem quoque quam habuit debitoris scissam
;;ine recuperatione debiti reddidisse memorauit. nam [*] [*]

quid etiam illa replicem, quod in omni infirmo fleuisse se
dicit et ingemuisse. cum uideret uirum in necessitate, se
autem in bonis, sed tunc sibi magis fuisse dies malorum, [*]
cum se habere cerneret et alios indigere? si hoc ille dicit,
qui numquam uiduae fecit oculum tabescere, qui numquam
solus panem suum manducauit et non orphano tradidit. quem
a iuuentute sua nutriuit aluit instituit parentis affectu, qui
numquam nudum despexit, qui morientem operuit, qui uelleribus
ouium suarum infirmorum calefecit umeros, non oppressit
pupillum, numquam diuitiis delectatus est, numquam gratulatus
est lapsu inimicorum suorum, si qui fecit haec de [*]
summis coepit egere diuitiis, si nihil ex patrimonio tanto nisi
solum fructum misericordiae reportauit, quid de te futurum
est. qui tuo nescis uti patrimonio, qui in summis diuitiis dies
sustines mendicitatis, quia nulli larg-iris, nulli subuenis?