De Nabuthae (56-60)

an uos ampla extollunt
atria, quae magis debent conpungere, quia cum populos
capiant, uocem excludunt pauperis? quamquam nihil
prosit audiri eam, quae etiam audita nil proficit. deinde non
ipsa uos pudoris aula admonet, qui aedificando uestras uultis
superare diuitias nec tamen uincitis. parietes uestitis, nudatis [*]
homines. clamat ante domum tuam nudus, et neglegis: clamat
homo nudus, et tu sollicitus es quibus marmoribus pauimenta
tua uestias. pecuniam pauper quaerit et non habet: panem
postulat homo, et equus tuus aurum sub dentibus mandit. [*] [*]

sed delectant te ornamenta pretiosa, cum alii frumenta non
habeant: quantum, o diues, iudicium tibi sumis! populus esurit,
et tu horrea tua claudis: populus deplorat, et tu gemmam
tuam uersas. infelix, cuius in potestate est tantorum animas [*]
a morte defendere et non est uoluntas! totius uitam populi
poterat anuli tui gemma seruare.

Audi plane qualis diuitem deceat praedicatio. liberaui
inquit pauperem de manu potentis et orphanum.
cui non erat adiutor, adiuui. benedictio perituri
super me uenit, os autem uiduae me benedixit.
iustitiam induebar, oculus eram caecorum, pes
autem claudorum; ego eram pater infirmorum. et [*]
infra: ante fores meas non habitauit hospes, ostium
autem meum omni uenienti patuit. si autem
et peccaui inprudens, non celaui culpam
meam neque reueritus sum multitudinem plebis,
ut non adnuntiarem praesentibus eis. si
passus sum infirmum exire ostium meum uacuo
sinu. cautionem quoque quam habuit debitoris scissam
;;ine recuperatione debiti reddidisse memorauit. nam [*] [*]

quid etiam illa replicem, quod in omni infirmo fleuisse se
dicit et ingemuisse. cum uideret uirum in necessitate, se
autem in bonis, sed tunc sibi magis fuisse dies malorum, [*]
cum se habere cerneret et alios indigere? si hoc ille dicit,
qui numquam uiduae fecit oculum tabescere, qui numquam
solus panem suum manducauit et non orphano tradidit. quem
a iuuentute sua nutriuit aluit instituit parentis affectu, qui
numquam nudum despexit, qui morientem operuit, qui uelleribus
ouium suarum infirmorum calefecit umeros, non oppressit
pupillum, numquam diuitiis delectatus est, numquam gratulatus
est lapsu inimicorum suorum, si qui fecit haec de [*]
summis coepit egere diuitiis, si nihil ex patrimonio tanto nisi
solum fructum misericordiae reportauit, quid de te futurum
est. qui tuo nescis uti patrimonio, qui in summis diuitiis dies
sustines mendicitatis, quia nulli larg-iris, nulli subuenis?

Custos ergo tuarum es, non dominus facultatum, qui aurum [*]
terrae infodis. minister utique eius, non arbiter. sed ubi
thensaurus tuus, ibi et cor tuum. ergo in illo auro cor
tuum terrae infodisti. uende potius aurum et eme salutem, [*] [*]
uende lapidem et eme regnum dei, uende agrum et redime [*]
tibi uitam aeternam. uera allego, quia uerba adstruo ueritatis.
si uis perfectus esse, inquit omnia quaecumque
habes uende et da pauperibus, et habebis thensaurum
in caelo. et noli contristari, cum haec audis, ne dicatur
et tibi: quam difficile qui pecunias habent in regnum
dei intrabunt. magis cum haec legis, considera quia
ista tibi potest mors eripere, potestas superioris tollere, deinde
quia peteris parua pro magnis, caduca pro aeternis, thensauros [*]
pecuniae pro thensauris gratiae. isti corrumpuntur, illi permanent.

considera quia hos non solus possides. possidet tecum
tinea, possidet aerugo, quae consumit pecuniam. has tibi consortes
auaritia dedit. uide autem quos tibi det gratia debitores:
splendidum in panibus benedicent labia iustorum
et testimonium bonitatis illius fiet. facit
tibi debitorem patrem deum, qui pro munere, quo pauper adiutus
est, faenus exsoluit quasi boni debitor creditoris. facit [*] [*] [*]

tibi debitorem filium, qui ait: esuriui et dedistis mihi
manducare, sitiui et dedistis mihi bibere, hospes
eram et collegistis me, nudus et operuistis me.
quod enim unicuique minimorum conlatum est sibi dicit esse conlatum. nescis, o homo, struere diuitias. si uis diues esse.
esto pauper saeculo, ut sis deo diues.

diues fidei diues est
deo, diues misericordiae diues est deo, diues simplicitatis
diues est deo, diues sapientiae, dines scientiae diuites deo. [*]
sunt qui in paupertate abundent et qui in diuitiis egeant.
abundant pauperes, quorum profunda paupertas abundauit in
diuitiis simplicitatis suae, diuites autem eguerunt et esurierunt.
neque enim otiose scriptum est: diuitum pauperes praepositi
erunt et proprii serui dominis faenerabunt,
quia diuites et domini superuacua et mala seminant. ex quibus
fructum non colligant, sed \'spinas metant. et ideo pauperibus
diuites erunt subditi et serui dominis spiritalia [*] faenerabunt,
quemadmodum diues rogabat, ut sibi stillam aquae
pauper Lazarus faeneraret. potes et tu, diues, istam implere [*] [*]

sententiam. largire pauperi, et domino faenerasti; qui enim
largitur pauperi deum faenerat.