De Nabuthae (47-49)

et factum est inquit, cum audisset
Achab quia mortuus est Nabuthae, conscidit uestimenta
sua et cooperuit se cilicio. et factum est
post haec et surrexit et descendit Achab ad uineam
Nabuthae Israhelitae possidere eam. irascuntur
diuites et calumniantur, ut noceant, si non optineant quod
desiderauerint. cum autem calumniati nocuerint, dolere se [*]
simulant, tristes tamen et tamquam maesti non corde sed
uultu in possessionis direptae locum prodeunt et inpressionis
suae iniquitate potiuntur.

Hoc diuina mouetur iustitia et auarum digna seueritate condemnat dicens: occidisti et possedisti hereditatem.
propter hoc in loco, in quo linxerunt canes
sanguinem Nabuthae, in eo lingent canes sanguinem
tuum et meretrices lauabuntur in sanguine
tuo. quam iusta, quam seuera sententia, ut quam intulit [*] [*] [*]

quid sibi autem uult quod meretrices lauerunt [*]
in sanguine eius nisi forte ut meretricia quaedam in illa feritate
fuisse regis perfidia proderetur uel cruenta luxuries, qui
sic fuit luxuriosus, ut holus desideraret, sic cruentus, ut
propter holus hominem occideret? digna auarum, digna auaritiae
poena consumit. denique et Iezabel ipsam comederunt
canes et uolucres caeli, ut ostenderetur quod spiritalis nequitiae
fiat praeda diuitis sepultura. fuge ergo. diues, huiusmodi [*] exitum.
sed fugies eiusmodi exitum, si fugeris eiusmodi flagitium.
noli esse Achab, ut possessionem finitimam concupiscas.
non tibi cohabitet Iezabel illa feralis auaritia, quae tibi cruenta
persuadeat, quae cupiditates tuas non reuocet, sed inpellat,
quae te faciat tristiorem etiam, cum desiderata possederis,
quae te faciat nudum, cum diues fueris. [*] [*]