De Nabuthae (29-31)

Naturae ipsius nescit munia nec somni ipsius uices nouit
aut cibi fungitur suauitate, cuius nullum est inmune seruitium;
dulcis enim somnus serui, et si modicum et si
multum edat, et satiato diuitiis non est qui sinat
eum dormire. excitat eum cupiditas, exagitat cura peruigil
aliena rapiendi, torquet inuidia, mora uexat, sterilitas prouentuum
infecunda perturbat, sollicitat abundantia. unde illi [*] [*]

interpellat cogitantem, excitat dormieutem. sed nec ipse[*]
se quietum esse patitur, qui de abundantia sollicitatur et in
ubertate fructuum uocem egentis emittit. quid faciam? inquit.
nonne haec pauperis uox est, non habentis subsidia uiuendi?
egens omnium huc atque illuc respicit, scrutatur hospitium,
nihil inuenit ad usum alimenti. considerat nihil miserius
quam fame confici et cibi indigentia mori, quaerit
mortis conpendia et tolerabiliora obeundi supplicia rimatur,
arripit gladium, suspendit laqueum, ignis adolet, explorat [*] uenenum.
et inter haec dubius quid eligat dicit: quid faciam?
deinde uitae huius suauitate reuocatus cupit reuocare sententiam,
si possit uiuendi substantiam repperire. aspicit nuda
omnia, uacua omnia. ait: quid faciam? unde mihi alimenta. [*] [*]

clamat se diues [*]
non habere: paupertatis hic sermo est: de inopia queritur
abundans fructibus. non habeo inquit quo congregem
fructus? putares illum dicere: non habeo fructus, unde uiuendum
est mihi. beatus qui de abundantia periclitatur? immo
miserior iste fecunditatibus suis quam pauper, cui periculum
de egestate est. habet ille unde excuset aerumnam, habet
certe iniuriam, non habet culpam: iste non habet quem praeter
se arguat.