De Isaac vel Anima (1.4.25-1.4.26)

de naturalibus quoque habes in Ecclesiaste dictum: feci mihi piscinas aquarum ad inrigandum ex his saltum germinantem. neque te moueat quod pro puteo piscinas posuit, quia et Moyses puteum Latitudinis dixit, eo quod a sollicitudine omni et angustiis absoluitur qui mundum hunc pia mente transcenderit. non inmerito ergo piscinas habet Ecclesiastes, qui uidit nullam abundantiam esse sub sole, sed, si quis abundare uelit, in Christo abundet.

de mysticis puteus superest nobis, quem etiam ipsum repperimus in Canticis canticorum dicente scriptura: fons hortorum, puteus aquae uiuae et impetus descendens a Libano. etenim si mysteriorum altitudinem persequaris, puteus tibi uidetur tamquam in profundo sita

mystica esse sapientia; si uero haurire uelis affluentiam caritatis, quae maior et uberior est quam fides et spes, tunc tibi fons est. exuberat enim caritas, ut et haurire eam comminus et rigare eius affluentia hortum tuum possis spiritalibus fructibus redundantem. et quia ultra ipsum puteum Latitudinis est qui caritatem habet, ideo dixit quia ubi caritas est, ibi impetus magnus descendat a Libano. ne quid autem moueat quod et puteum eundem et fontem dixit, etiam euangelium te instruat, in quo scriptum est quia uenit Iesus in ciuitatem Samariae, quae dicitur Sychar, iuxta praedium quod dedit Iacob Ioseph filio suo. erat autem ibi fons Iacob. et fatigatus inquit sedebat sic supra puteum. unde et ad mysticam doctrinam hunc referri puteum etiam ibi cognoscimus, quia ibi Samaritana illa, id est custos, custos autem caelestium praeceptorum, hausit de puteo illo diuina mysteria cognoscens quia deus spiritus est et non in loco adoratur, sed in spiritu et quia Messias Christus est et ideo qui adhuc expectatur a Iudaeis iam uenit. quibus auditis mulier illa, quae speciem ecclesiae gerit, legis sacramenta cognouit et credidit.