De Interpellatione Iob et David (4.32)

Uidens ergo in spiritu illam dulcedinem sacramentorum[*]
caelestium, illam mensam, quae repellit insidias adterentum,
sicut ipse in superioribus dixit: parasti in conspectu
meo mensam aduersum eos qui conterunt me, ait:
et introibo ad altare dei mei, ad deum, qui laetificat
iuuentutem meam. pulchre dixit quasi Adam: et
introibo. eiecti enim eramus de paradiso domini, ex quo
Adam peccati sui conscius uultum domini declinauit. decore
quoque addidit: et introibo ad altare dei, quasi in conspectum
dei rediret. auersus enim erat a muneribus nostris,
quando Cain parricidae illius munera non probauit. latebat Cain[*]
alienus a domini conspectu: furens effera uis animi, quod in fratris
sui dominus respexerat munera, sub offensione proprios reliquit
heredes. occiderat Abel non sibi, cuius et sanguis clamabat
ad dominum, sed occiderat omnibus nobis. nullius prope iam
sacrificium probabatur, quia non erat qui faceret bonitatem,
non erat usque ad unum, quando nec deo fides nec fratris [*] [*]
germanitati pietas reseruata est. uenit dominus Iesus, ut [*]
resuscitaret Adam, resuscitatus est et Abel. cuius munera
placuerunt deo. optulit semet ipsum dominus Iesus, id est
primitias sui corporis in sanguinis aspersione melius loquente
quam sanguis Abel locutus in terra est. respexit deus in eius
munera, ex quo ipse reconciliationis diuinae gratiam bonis
reliquit heredibus. recte igitur sanctus Dauid, quasi ex persona
reconciliati hominis ait: et introibo ad altare dei mei,
ad deum, qui laetificat iuuentutem meam.