De Interpellatione Iob et David (4.30)

non inmerito ergo turbatur, qui
uidet sibi aduersus carnem et sanguinem esse luctamen, atque [*]
in se ipso sibi graue esse naufragium, in suo corpore tempestatem,
quam sustinere non ualeat, nisi caeleste auxilium
suffragetur; nemo enim grauior hostis homini quam domestici
eius. quid autem tam domesticum quam sibi homo et suae
carnis infirmitas? et ideo festinat propheta et toto precatur
affectu, ut Christus adueniat, fortitudo uniuersorum, qui
suscipiat omnes infirmitates et faciat utraque unum conpugnantesque
sibi mentis et carnis inimicitias sublato soluat
pariete, qui internum quominus in concordiam conueniret [*]
diuidebat affectum. ergo quia in se ipso sibi erat pugna,
erat a proximis, qui legis et aequitatis inmemores laqueos
fraudis et insidias praeparabant, speratumque differebatur
remedium, repulsum se arbitrabatur, quasi recusaret uenire
qui promiserat remedio se futurum, et tamquam ab spe
lucescentis diei in tenebrarum profunda reuocatus orabat, ut
squalorem huius saeculi repulsura lux inradiaret, aeterna [*] [*] [*]