De Interpellatione Iob et David (4.26-4.30)

Uideamus cetera. quare inquit me reppulisti et quare [*]
tristis incedo, dum adfligit me inimicus, confringit
ossa mea? exprobrauerunt mihi qui tribulant me, dum
dicitur mihi cottidie: ubi est deus tuus? quare tristis
es, anima? et. reliqua. prima interpellatio querellam habuit, [*]
quod conperendinarentur bona, quorum iam fructus desiderabatur.
secunda interpellatio, quod expectatus prudentibus
Christi differebatur aduentus, quem lex adnuntiauerat, quem
prophetae pollicebantur, et eo inpatientius aestuabant corda [*] [*]
iustorum, quoniam ad omnium redemptionem cognouerant esse
uenturum ...... quoque uniuersorum, quibus euangelico tramite
uiam uirtutis aperiret bonorumque operum semitas [*] demonstraret,
sicut ipse dixit m Prouerbiis: dominus creauit me
principium uiarum suarum. ideo ergo dicebatur ei: ubi
est deus tuus? quia adhuc non uenerat Christus, sed sperabatur.
saeuiebat ergo diabolus, ut obtereret quos sciebat in
aduentum domini credituros, et eos diuersis adflictabat
exitiis. interpellat ergo Dauid, ut morantem excitet questu
prophetico, festinare urgeat, admoneat subuenire. habemus
similitudinem huius interpellationis etiam in posterioribus, ubi [*]
dicit idem propheta: ut quid reppulisti nos, deus, in
finem? et ibi aperte quod congregationis suae oblitus sit et
uirgam suae hereditatis abiecerit flebiliter deplorauit et quod
in plebem dei insurrexerint eius inimici, de quibus ait: et
gloriati sunt qui oderunt te in medio festi tui. forte
hic uersiculus uideretur Assyrios declarare, qui triumphauerunt
populum Iudaeorum, nisi sequeretur: posuerunt signa sua
signa, et non cognoui. signa semper in bello sunt, quae
proeliaturos praeire consuerunt et agmen ducere militare.
unusquisque numerus aut legio signa sequitur sua. et si
dispersi fuerint bellorum tumultu, eo ubi signa sua esse [*] [*]
perspexerint quamquam longe positi reuertuntur. unusquisque [*]
ductor haec signa constituit et sequenda praescribit. sed sunt
etiam alia signa, quae uictor hostis inponit et tamquam cap- .
tiuis obseruanda decernit, sed qui fidelis est miles propria
signa sequitur, non cognoscit aliena.

quae sint aliena signa
intentius et inpensius consideremus. signum suum posuit
Christus in frontibus singulorum; ibi quoque antichristus signa
sua ponit, ut proprios recognoscat. sed qui in occulto Iudaeus [*]
est, illi uerus confessor dicit: posuerunt signa sua signa,
et non cognoui. posuerunt diabolus et ministri eius, sed
ego nesciui illa, quia non consensi artibus eius, non adquieui
eius imperiis. posuit Assyrius Nabuchodonosor . signa pueris
Hebraeorum et mutauit illis nomina et praecepit, ut adorarent
imaginem eius et recederent ab sollemnibus patrum suorum
ritusque Chaldaeos posthabita dei lege sequerentur. constituit
hoc rex, sed statuit Daniel in corde suo, ut regalis mensae [*]
contagia declinaret. recte ergo ei conuenit dicere quia signa
non cognouit aliena. iussum erat ut Hebraei pueri adorarent
imaginem regis; responderunt ei: non adoramus imaginem
tuam. apte ergo dixit unusquisque eorum: posuerunt signa
sua signa, et non cognoui, id est non sum expertus, non
ullo consensu recepi, non aliqua societate in me transtuli.
unde et de dei filio legimus quia peccatum non cognouit. et
alibi habes: quoniam qui custodit mandatum non [*] [*] [*]

cognoscit uerbum nequam, cum liquido clareat quia
non cognitio inprobitatis, sed societas criminosa sit. ipse
etiam Dauid in posterioribus dicit: declinantes autem a
me malignos non cognoscebam, ubi autem uoluerint
haec signa aduersarii ponere declarat. sicut in uia inquit
supra summum. quasi in silua lignorum securibus
conciderunt ianuas eius in id ipsum, bipenni et
ascia deiecerunt illud. quid sibi hoc uult nisi ut
ostendat quia fides nostra non quasi in uia esse debeat, ne
ueniant uolucres caeli et auferant eam, sicut uerbum illud,[*]
quod legis in euangelio, non debere circa uias et semitas
seminari ?

! Ergo uolentes fidem sancti huiusce eradicare aduersarii,
qui non uident signa sua in corde eius, temptauerunt quasi
in uia, id est in peruio conlocare; cor autem in summo est,
quia oculi sapientis in capite eius. et posuerunt signa
quasi in silua lignorum, quae cito exuruntur igne aut securibus
conciduntur; exit enim ignis de silua et exurit etiam caedros [*]
Libani. hoc autem faciendum putarunt, ut polluerent diuini
nominis tabernaculum, quod in nobis est. sicut enim templum
dei sumus, ita sumus et tabernaculum dei, in quo domini
festa celebrantur. ergo tu, o homo, summum tuum custodi,
ut conquasses capita inimicorum uerticem capilli [*] [*]

perambulantium — in superfluis enim perambulant, non in
sanctis: in uertice capilli, non in uertice deuotionis et fidei —,
et si spiritus potestatem habentis in te ascendat,
ut habes in Ecclesiaste, locum tuum non derelinquas.
etenim superiorem te Christus constituit, quem ad imaginem
dei fecit. tene ergo superiorem fidei et pietatis locum, quem
a Christo accepisti, ut superior factus ascendentem de [*] inferioribus,
hoc est de terrenis et saecularibus spiritum nequam
facile repellas et signa eius non suscipias in pectore tuo. non
occupet animae tuae uestibula nec introitus mentis tuae et
quasi in silua lignorum ignibus suis fragilia et caduca
populetur aut securibus suis ianuas tui cordis excidat. sit
igitur in nobis non silua, sed uinea: sit porta nostri oris et
cordis clausa diligentius, ne hostis introeat. cito diffindit
ianuam, si patentem inuenerit; at uero Christus pulsat, [*]
non deicit, . qui confortauit, o Hierusalem, seras portarum
tuarum. Christus manu pulsat, ut aperias, aduersarius
securibus concidit, et ideo scriptum est, ne securis
et malleus in domum dei intret. foris debet esse superbia ac
fallacia, non intus; foris enim pugnae, pax intus, quae supra
omnem intellectum est. non scindatur ferro anima tua, sed ut
anima Ioseph ita anima tua ferrum pertranseat, ne principale
tuum uelut quoddam tabernaculum uerbi in ipso fidei [*] [*] [*] [*] [*]
principio et doctrinae spiritalis diruatur ingressu. fundatus enim
usu atque exercitatione immobilis perseuerat nec locum dat
ei qui in summum quasi transfigurans se in angelum lucis
conatur ascendere. qui si in nobis sua signa non uiderit,
auctoritatem resistendi habere non poterit. ergo ne adfligat
nos inimicus, ne ossa nostra confringat, non deficiamus perseuerare
in Christo, ut dicat de nobis: triduum habent
quod perseuerant mecum, et dimittere eos ieiunos
nolo, ne deficiant in uia. beatus, cui ipse cordis dederit
firmamentum, ut deficere non possit in istius uitae tramite[*]
constitutus. non deficit qui sperat in domino atque ei intimo
confitetur affectu, quandoquidem etiam eques ille, cuius equi
calcaneum serpens momordit, etsi retro cecidit, deceptus
tamen non est, quia salutem expectauit a domino.

Tertia quoque interpellatio, quod in medio hominum [*]
nequitias exercentium constitutus causam suam ab eorum
contagio cupiat separari. quod multi ad dominum Iesum [*] referendum
putant, eo quod ipsius solius est non timere iudicium,
qui uincit cum iudicatur. habet enim a uiro iniquo iudicium,
in quod uolens Christus ingreditur, ut habes scriptum:
populus meus, quid feci tibi aut quid contristaui
te? ceterum cum ipsi omne iudicium dederit pater, non quasi
infirmo utique, sed quasi filio, quod -potest ipse subire iudicium?
si iudicium patris arbitrantur filio esse subeundum, pater [*] [*]
utique non iudicat quemquam, sed omne iudicium
dedit filio, ut omnes honorificent filium, sicut
honorificant patrem. pater honorat filium, et tu diiudicas?
hoc eo posuimus, ne quia nos arbitraretur quasi metu [*] quaestionis
in locum domini subrogare personam prophetae, cum
sanctus Dauid praeuidens spiritu insurrecturos Iudaeos aduersus
domini passionem iudicium suae fidei non pertimescat, discerni
quoque causam suam a persecutorum gente deposcat, ne
malis generis sui et posteritatis - heredibus prosapia totius
Iudaici generis implicetur.

non inmerito ergo turbatur, qui
uidet sibi aduersus carnem et sanguinem esse luctamen, atque [*]
in se ipso sibi graue esse naufragium, in suo corpore tempestatem,
quam sustinere non ualeat, nisi caeleste auxilium
suffragetur; nemo enim grauior hostis homini quam domestici
eius. quid autem tam domesticum quam sibi homo et suae
carnis infirmitas? et ideo festinat propheta et toto precatur
affectu, ut Christus adueniat, fortitudo uniuersorum, qui
suscipiat omnes infirmitates et faciat utraque unum conpugnantesque
sibi mentis et carnis inimicitias sublato soluat
pariete, qui internum quominus in concordiam conueniret [*]
diuidebat affectum. ergo quia in se ipso sibi erat pugna,
erat a proximis, qui legis et aequitatis inmemores laqueos
fraudis et insidias praeparabant, speratumque differebatur
remedium, repulsum se arbitrabatur, quasi recusaret uenire
qui promiserat remedio se futurum, et tamquam ab spe
lucescentis diei in tenebrarum profunda reuocatus orabat, ut
squalorem huius saeculi repulsura lux inradiaret, aeterna [*] [*] [*]

adesset ueritas, quae fallacem imaginem mundi huius aboleret. [*]