De Interpellatione Iob et David (2.20-3.1)

[*]
I deinde enumerat scelera impiorum, quod confinia transcenderint,
et cum pastore diripuerint gregem, subiunctorium pupilli
abduxerint, pignorauerint uiduae bouem, agrum demessuerint
non suum, infirmi autem in uineis eorum sine mercede et
cibo operati sint, detractis uestimentis nudos fecerint dormire
plerosque, quorum animae operimentum ademerint. stillicidiis
umescebant montium et, quia integimentum deerat, petra sese [*]
operiebant. rapiebantur pupilli ab uberibus matrum suarum,
lapsi opprimebantur qui magis erigi debuissent. esurientes
fraudabantur cibo, anima infantulorum grauiter ingemescebat.

numquid haec ignorare potuit quem nihil praeterit? nuda
inferna in conspectu ipsius et non est amictus
nequissimis, quia latere non possunt. extendit Borean
pro nihilo, suspendit terram in nihilo, alligans [*] [*]

Et describit quam miserabilis impiorum portio sit, quod [*]
etsi plures habeant filios, sine posteritate sint, quibus deest
bonorum meritorum successio; illa enim uera posteritas, quae
non in terris, sed in caelo est. huiusmodi ergo uiris hereditas
inopia est et mors successio. cum diuitias coaceruauerint,
mendicabunt, quia cum mortui fuerint, indigebunt qui requiem
inuenire non possunt. uiduas eorum nemo miserabitur. sed
manebunt desertae atque omnis copulae solacio destitutae.
etsi congregetur pecunia sicut terra atque ut lutum praeparatum
fuerit aurum, inanis erit sicut aranea eorum sub- [*]
stantia et omne nominis eorum patrimonium tamquam tineis
consumetur. dormiens diues nihil adiciet, aperuit
oculos suos et iam non est. in doloribus permanet. nihil
ergo sunt omnia quae in hoc mundo sunt. aurum in metallis. [*] [*]

cum
igitur nihil prosit uana fames auri. quia quidquid congregauerit
labitur, miserandi profecto qui deseruerunt uiam iustam
et obliti sunt eam, cui pretiosi lapides haudquaquam sunt
comparandi.

[*] difficilis inuestigatu, inperuia superbis, interclusa
iactantibus, humilioribus plana, aperta sapientibus. et ideo
sapientiam debemus quaerere, ut ambulemus in uia iusta, per
quam aduersarius ille sicut leo rapiens et rugiens, qui per.
currit hunc mundum, transire non potuit. sed qui uult
sapientiam inuestigare, non in abysso eam quaerat sicut
philosophi, qui arbitrantur quod ipsi sua sponte suo ingenio
profunda eius possint cognoscere, non in mari eam requirat [*]
— etenim ubi tempestas, ubi procelia uenti est, non potest
ibi esse sapientia — sed ibi quaerat, ubi est tranquillitas
mentis et pax, quae super omnem intellectum est. [*] [*]