De Fuga Saeculi (50-52)

Sed forte dicas: in quo moram fecit qui ad uenationem
a patre missus est ? sed considera quia et pater pronuntiauit
quia paratum habere non posset quod spiritaliter petebatur.
et ideo quia deficiebatur ingenio uel diligentiae subsidium
ut adiungeret exigebat. celeritatis quoque admonet, qui ait:
cape arcum et sagittam. accipit tamen et diligentiae
fructum qui agnoscit superius esse ingenii munus.

nec [*] inmerito
domesticos cibos detulit. qui de domesticis seminis sui
sapientiae sibi adquisiuit copulam. bona autem diligentia cum
sapientia et inuentio cum ingenio est naturali. denique habens
in promptu sapientiae copulam sanctus Isaac deambulabat in
campo, immo abalienabatur. et nos primo sapientiae copulemur
et sic exeamus in campum quaerere et inuenire cupientes. multi
enim sine sapientia male quaerunt. et ideo Cain, quia non [*]
acceperat a deo prudentiam, male quaesiuit, male exiuit in
campum, Abel bene, qui perfectum sacrificii munus impleuit;
bonum enim sapientiae sacrificium, bona est hostia fides et
omnis uirtus. denique sapientia interfecit suas hostias et
miscuit in cratere suum uinum. et ideo ut insipientibus
gentilibus potum fidei daret, ad craterem suum conuocauit
eos dicens: qui est insipiens deuertat ad me et egentibus
sensu dixit: uenite et edite de meis panibus et [*]
bibite uinum, quod miscui uobis. de hoc cratere Plato
in suos libros transferendum putauit, ad cuius potum euocauit [*] [*]

fugiamus sicut
cerui ad fontes aquarum: quos sitiebat Dauid sitiat et nostra
anima. quis est ille fons? audi dicentem: quoniam apud [*]
t e fons uitae. huic fonti dicat anima mea: quando ueniam
et parebo ante faciem tuam? fons enim deus est; sed
qui hunc fontem desiderat effundat super se animam suam,
ut nihil possessioni carnis relinquat, sed ubique anima superfluat.