De Fuga Saeculi (5-7)

Docet te etiam lex fugiendum saeculum, deum sequendum. [*]
quid enim aliud docet, cum dicit: disponetis uobis ciuitates
ad refugium, et erunt uobis refugia, quo refugiat
homicida, omnis qui percusserit animam inuitus et infra et infra:
sex ciuitates ad refugia erunt uobis. tres ciuitates
dabitis trans Iordanen et tres ciuitates dabitis in [*] [*] [*]
terra Chanaan? aperte quidem confugientibus hoc crimen
homicidii refugia proposita sunt, sed consideremus *altius.
quattuor sunt quae admonent profundius esse spectanda
lectionis arcana istius. unum, qua ratione ex his ciuitatibus.
quae Leuitis in portionem sorte obuenerunt, sex ciuitates ad
refugium datae sunt homicidii crimine laborantibus, cur non
etiam aliarum tribuum ciuitates ad hoc munus deputatae.
secundum, qua ratione sex numero; non enim otiose numerus [*]
hic praescriptus uidetur neque plurium neque pauciorum
ciuitatium. tertium, cur tres ultra Iordanen ciuitates et tres in
regione Chananaea dispositae sint, quae refugio peccantibus
forent. quartum, cur denumeratio et definitio temporis conprehensa,
intra quod habitet homicida in ciuitate refugii, quoad
moriatur sacerdos magnus et post mortem sacerdotis magni
reuertatur homicida in ciuitatem habitationis suae. de singulis
ergo oportet dicere atque eo ordine quo proposuimus quaesita [*]
absoluere.

Conpetenter itaque Leuitarum ciuitates datas ad refugium
primo explicandum est. congrue autem prouisum liquet, quia [*] [*]

Leuitae fugitantes sunt mundi huius, ut plactant deo, relinquant
patriam parentes filios omnem cognationem, ut adhaereant
uni deo. denique et Abrahae dictum est: exi de terra
tua et de cognatione tua et de domo patris tui. sed
forte dicas: Leuita non erat. sed habebat in lumbis suis Leui,
ut legimus ad Hebraeos scriptum. et dominus Leuitis dicit,
cum discipulis suis, hoc est apostolis dicit: si quis uult [*]
post me uenire, abneget se ipsum et tollat crucem
suam et sequatur me, quamquam ad omnes iam dictum
sit: uos autem genus electum, regale sacerdotium,
gens sancta, populus in adoptionem. uenit plenitudo,
reliquiae cessarunt. Christus enim omnes uocauit, omnibus
profectio patet, ut omnes sequantur, omnibus regnum propositum
et uita aeterna.

ergo cui deus portio est nihil debet
curare nisi deum, ne alterius impediatur necessitatis munere.
quod enim ad alia officia confertur, hoc religionis cultui atque [*]
huic nostro officio decerpitur. haec enim uera est sacerdotis
fuga, abdicatio domesticorum et quaedam alienatio carissimorum,
ut suis se abneget qui seruire deo gestit. recte ergo fugaces
fugacibus commendauit aeternae legis sanctio, ut qui hunc
mundum obliti sunt eos recipiant qui peccata sua condemnantes
atque opera obliuionem uitae superioris expetant et
saecularia quae gesserint abolere desiderent. fugitans igitur [*]
est suorum sacri altaris eius minister. unde dominus quasi [*] [*]

princeps sacerdotum formam Leuitis in euangelio dans suo
dixit: quae est mater mea aut qui sunt fratres mei?
hoc est: non agnosco matrem, non recognosco fratres, ignoro
proximos. mater mea et fratres mei hi sunt qui
audiunt uerbum dei et faciunt. solum ergo uerbum
dei nouit minister, cum eos nouit in quibus operatur dei
uerbum. et ideo exul est mundi: fugitans corporis, fugitans
passionum abdicat se omnibus, ut solus remaneat, sicut Helias [*]
dixit: et ego relictus sum solus. sed non erat solus,
cum quo erat Christus. et ipse dominus relictus est solus,
sed non sum inquit solus, quoniam pater mecum est.
est etiam illa causa quia Leuitae ministri sunt dei.