De Fuga Saeculi (16-20)

Qui est ille nisi de quo lectum est: ecce agnus dei,[*]
ecce qui tollit peccatum mundi? quem proposuit
deus propitiatorem per fidem in sanguine ipsius
ad ostensionem iustitiae suae. accipe autem quia ipse
est princeps sacerdotum magnus. pater iurauit de eo dicens:
tu es sacerdos in aeternum. recte in aeternum, quia
alii temporales omnes sub peccato, hic autem inpraeuaricabile
habet sacerdotium. omnes sub morte, hic autem semper
uiuens, quoniam qui saluare alios potest ipse perire quemadmodum
posset? talis enim inquit nobis decebat. recta [*]
est elocutio, siquidem apud eos qui uerborum et elocutionum
dilectum habuerunt, huiusmodi inuenitur dicente aliquo:
locum editiorem quam uictoribus decebat. quod
ideo non praeterii, ut sciamus quia apostolus naturalibus
magis quam uulgatis aut secundum artem utitur uerbis. talis
ergo inquit nobis decebat princeps, sacerdos, iustus,
sanctus, innocens, inmaculatus, [*] [*]

Fuga ergo mors est uel celebrata vel adumbrata. et forte [*]
illas exprimit refugii legitimi ciuitates, ut fugiamus ad uirtutum
culmina, quas pro praemiis bono faeneratori alibi dispensat
dicens: quia in modico fidelis fuisti, eris potestatem
habens supra decem ciuitates. lex VI nouit ciuitates:
sed quia legem impleuit qui potuit dicere: non ueni soluere
legem, sed implere, perfectiorem numerum remunerationis
indulget.

non ergo erubescamus fugere; gloriosa enim haec [*]
fuga est fugere a facie peccati. sic fugit Iacob matre suadente;
dixit enim Rebecca: exsurgens fuge in Mesopotamiam.
sic fugit et Moyses a facie regis Pharao, ne eum aula regia
coinquinaret, ne inretiret potentia. denique pretiosius Aegypti
diuitiis aestimauit obprobrium Christi. sic fugit etiam Dauid
a facie regis Saul, a facie Abessalom. denique fugiens addebat
incrementa pietatis. qui et insidiatori pepercit et parricidae
salutem rogauit. sic fugit populus Hebraeorum, ut fides eius
et uita inter fluctus sibi aperiret uiam. fuga illa erat trames [*]
innocentiae, uirtutis uia, pietatis adsumptio. audeo dicere [*] [*] [*]

1 Sed si dubitas, doceat te Rebecca quam beata sit fuga, [*]
quam suscepit Iacob. suasit Rebecca: fuge inquit in Mesopotamiam.
et Isaac dicit: surgens uade in Mesopotamiam
in domum Bathuel. in hymnis uel oraculis a plerisque,
ut ante nos scriptum est, Bathuel sapientia dicitur, interpretatione
autem Latina filia dei significatur. in domum ergo
sapientiae mittitur Iacob et accipere admonetur uxorem a
filiabus Laban, qui habitabat in Charris, quod significat cauernas,
in quibus species est sensuum, qui sunt tamquam in [*]
cauernis corporis, ut uisus in oculis, auditus in auribus,
odor in naribus, in ore sapor. qui enim delectatur hoc mundo
et tripudiat in uoluptatibus corporis obnoxius est sensuum
passionibus atque in his habitat et deuersatur. unde et dicit
Rebecca habitandum paucos dies cum illo, non multo tempore,
ne corporeis coloretur uoluptatibus et saeculi capiatur [*] [*]