De Benedictionibus Patriarcharum Liber Unus (8-11)

et ludaei putant quia propterea haec senex
ad Ruben filium dicat, quia cum Bala concubina patris
concubuit et torum patrium polluit — sed facile refelluntur;
hoc enim ante erat gestum —, Iacob autem quae uentura
essent in nouissimis diebus, non ea quae gesta erant spondet
se esse dicturum. ergo patriarchae sibi congruit et constat
sententia, qui uidens persequentibus ludaeis futuram domini [*]
passionem execratur immanem primogenitae plebis audaciam,
quae incredula nec dei legi subdita et iugum Christi dura
nesciens portare ceruice auctorem uitae non solum scelere
necis, sed etiam sacrilegae insultationis adfecit iniuria.

non
efferueas inquit sicut aqua, ne in maiorem prorumpat
amentiam et feruor furoris atque insaniae non sinat resipiscere
peccatores, sed agant paenitentiam delictorum, quoniam durus
populus ascendit cubile patris et torum polluit sanctum, hoc [*] [*]

sed in hoc quoque errant Iudaei. isti enim
causas doloris sui praestiterant patri adserentes se in illa licet[*]
aetate iuuenili uindices laesae fuisse pietatis et uiolatae casas
ultores. quod utique sanctus Iacob condemnare non poterat,
quia non passi sunt inultam sororem suam loco esse meretricis,
quae et uirginitatem amiserat et uindictae solacium non habebat,
maxime cum ipse sic factum probauerit, ut cum Sicimam
possideret, in morte donaret eam filio suo dilectissimo Ioseph
dicens ad eum: do tibi Sicimam praecipuam super
omnes fratres tuos. quam accepi de manibus [*] Amorraeorum
in machaera mea et arcu. quod factum negari
non potest, interpretari tamen possumus per Sicimam umeros
significari, per umeros opera. heredem ergo bonorum operum
sanctum Ioseph prae ceteris elegit, cuius opera fratres aequare
non poterant.