De Benedictionibus Patriarcharum Liber Unus (52-54)

Unde et conualuit super omnes montes et desideria
collium aeternorum. super omnes enim illos sublimis
meriti uiros patriarchas et prophetas et apostolos, sed etiam
ultra solem lunam archangelos tamquam caeli lumen emicuit, [*]
sicut ipse ait: non est discipulus super magistrum nec
seruus super dominum. quis enim illorum fuit cui subiecta
essent omnia, quibus ipse donauit quod erant? in quo benedicuntur
omnes sancti eius, quia ipse est super capita omnium
caput omnium — caput enim mulieris uir, caput uiri Christus —
et super uertices omnium, quia ipse est supereminens uertex
uniuersorum, sed iustorum est uertex altissimus, quos fratres
uocat adquisitos per gratiam et quoddam regenerationis [*]
consortium. unde et fratribus Ioseph illos magis fratres
intellegimus, de quibus dicit in psalmo: narrabo nomen
tuum fratribus meis, in medio ecclesiae cantabo
tibi.

Denique et Moyses completurus uitae istius cursum, cum
benediceret tribum Ioseph, non illum utique iam defunctum
Ioseph, sed Christum benedicebat, sicut habes scriptum de
Ioseph: a benedictione domini terra eius, a finibus
caeli et a rore et ab abyssis fontium deorsum et [*] [*] [*]

benedictio eadem est, quae [*]
omnem habet caelestium et terrestrium plenitudinem et
specialem Christi gratiam, qui uisus in rubo dixit ad ipsum
Moysen: solue calciamentum pedum tuorum, qui
est super omnes deus, quia ipse caput corporis, ecclesiae,
qui est principium, primogenitus ex mortuis, ut
fiat in omnibus ipse primatum tenens, quoniam
in ipso conplacuit omnem plenitudinem inhabitare.
et ideo soli benedictionis huius praerogatiua defertur a
summitate caeli usque ad extremum terrae. ipse est enim [*]
ante omnes, in quo constant omnia, qui etiam per
sanguinem crucis suae pacificauit omnia siue quae [*] [*]