De Paenitentia (1.2.5-1.2.8)

Sed negant his oportere reddi communionem, qui praevaricatione lapsi sint. — Si unum tantum crimen exciperent sacrilegii, cui veniam negarent, dure quidem, sed tamen divinis tantum redargui viderentur sententiis, adsertionibus tamen suis conveniret. Dominus enim crimen nullum excepit, qui peccata donavit omnia. At cum omnia peccata, Stoicorum quodam more, paribus putent aestimanda mensuris et aeque eum, qui gallum, ut aiunt, gallinacium atque illum, qui patrem suffocaverit, perpetuo adserant caelestibus abdicandos mysteriis, quomodo unius criminis obiciunt reos, cum indignissimum esse non possint etiam ipsi negare, ut paucorum poena perveniat ad multos?

Sed aiunt se domino deferre reverentiam, cui soli remittendorum criminum potestatem reservent. — Immo

nulli maiorem iniuriam faciunt quam qui eius volunt mandata rescindere, commissum munus refundere. Nam cum ipse in evangelio suo dixerit dominus Iesus: Accipite spiritum sanctum, et cui remiseritis peccata, remittuntur ei, et quorum detinueritis, detenta erunt, quis est, qui magis honorat, utrum qui mandatis obtemperat, an qui resistit?

Ecclesia in utroque servat oboedientiam, ut peccatum et alliget et relaxet. Haeresis in altero inmitis, in altero inoboediens vult ligare, quod non resolvat, non vult solvere, quod ligavit. In quo se sua damnat sententia; dominus enim par ius et solvendi esse voluit et ligandi, qui utrumque pari condicione permisit. Ergo qui solvendi ius non habet, nec ligandi habet. Sicut enim secundum dominicam sententiam, qui ligandi ius habet, et solvendi habet, ita istorum adsertio se ipsa strangulat, ut, quia solvendi sibi ius negant, negare debeant et ligandi. Quomodo igitur potest alterum licere, non licere alterum? Quibus donatum utrumque est, aut utrumque licere manifestum est, aut utrumque non licere certum est. Ecclesiae autem utrumque licet, haeresi utrumque non licet; ius enim hoc solis permissum sacerdotibus est. Recte igitur ecclesia vindicat, quae veros sacerdotes habet, haeresis vindicare non potest, quae sacerdotes dei non habet. Non vindicando autem ipsa de se pronuntiat, quod, cum sacerdotes non habeat, ius sibi vindicare

non debeat sacerdotale. Ita in inpudenti contumacia pudentem cernimus confessionem.

Specta etiam illud, quoniam, qui spiritum sanctum accipit, solvendi peccati potestatem et ligandi accipit. Sic enim scriptum est: Accipite spiritum sanctum, quorum remiseritis peccata, remittentur eis, et quorum detinueritis, detenta erunt. Ergo qui solvere non potest peccatum, non habet spiritum sanctum. Munus enim spiritus sancti est officium sacerdotis, ius autem sancti spiritus in solvendis ligandisque criminibus est. Quomodo igitur munus eius vindicant, de cuius diffidunt iure et potestate?