De Senectute (21-25)

quid iuris consulti, quid pontifices, quid augures, quid philosophi senes? quam multa meminerunt! manent ingenia senibus, modo permaneat studium et industria, neque ea solum claris et honoratis viris, sed in vita etiam privata et quieta. Sophocles ad summam senectutem tragoedias fecit; quod propter studium cum rem neglegere familiarem videretur, a filiis in iudicium vocatus est, ut, quem ad modum nostro more male rem gerentibus patribus bonis interdici solet, sic illum quasi desipientem a re familiari removerent iudices. tum senex dicitur eam fabulam quam in manibus habebat et proxime scripserat, Oedipum Coloneum, recitasse iudicibus quaesisseque num illud carmen desipientis videretur,

quo recitato sententiis iudicum est liberatus. num igitur hunc, num Homerum Hesiodum Simo-

Age, ut ista divina studia omittamus, possum nominare ex agro Sabino rusticos Romanos, vicinos et familiaris meos, quibus absentibus numquam fere ulla in agro maiora opera fiunt, non serendis, non percipiendis, non condendis fructibus. quamquam in aliis minus hoc mirum est, nemo enim est tam senex qui se annum non putet posse vivere; sed idem in eis elaborant, quae sciunt nihil ad se omnino pertinere:

serit arbores, quae alteri saeclo prosint,

nec vero dubitat agricola, quamvis sit senex, quaerenti cui serat respondere:

dis immortalibus, qui me non accipere modo haec a maioribus voluerunt, sed etiam posteris prodere.

edepol, senectus, si nil quicquam aliud viti

adportes tecum, cum advenis, unum id sat est,

quod diu vivendo multa quae non volt videt.

tum equidem in senecta hoc deputo miserrimum,

sentire ea aetate eumpse esse odiosum alteri.