Orator (21-25)

est autem quidam interiectus inter hos[*] medius et quasi temperatus[*] nec acumine posteriorum nec fulmine[*] utens superiorum, vicinus amborum, in neutro[*] excellens, utriusque particeps vel utriusque, si verum quaerimus, potius expers; isque uno tenore, ut aiunt, in dicendo fluit nihil adferens praeter facilitatem[*] et aequabilitatem[*] aut addit aliquos ut in corona toros omnemque orationem ornamentis modicis verborum sententiarumque distinguit.

horum singulorum[*] generum quicumque vim in singulis consecuti sunt[*], magnum in oratoribus nomen habuerunt. Sed quaerendum est satisne id quod volumus effecerint.

sed ego idem, qui in illo sermone nostro qui est expositus in Bruto multum tribuerim Latinis, vel ut hortarer alios vel quod amarem meos, recordor longe omnibus unum me [*] anteferre Demosthenem, quem velim[*] accommodare ad eam quam sentiam[*] eloquentiam, non ad eam quam in aliquo ipse cognoverim. Hoc nec gravior exstitit quisquam nec callidior nec temperatior. Itaque nobis monendi sunt ei quorum sermo imperitus increbruit, qui aut dici se[*] desiderant Atticos aut ipsi Attice volunt[*] dicere, ut mirentur hunc maxime, quo ne[*] Athenas quidem ipsas magis credo fuisse Atticas; quid enim sit Atticum discant eloquentiamque ipsius[*] viribus, non imbecillitate sua metiantur.

nunc enim tantum quisque laudat quantum se posse sperat imitari. Sed tamen eos studio optimo iudicio minus firmo praeditos docere quae sit propria laus Atticorum non alienum puto.

itaque Caria et Phrygia et Mysia, quod minime politae[*] minimeque elegantes sunt, asciverunt aptum suis auribus opimum quoddam et tamquam adipatae[*] dictionis genus, quod eorum vicini non ita lato interiecto mari Rhodii numquam probaverunt Graecia autem multo minus[*] , Athenienses vero