Brutus (31-35)

his opposuit sese Socrates, qui subtilitate quadam disputandi refellere eorum instituta solebat [verbis[*]]. Huius ex uberrimis sermonibus exstiterunt doctissimi viri; primumque tum philosophia non illa de natura, quae fuerat

exstitit igitur iam senibus illis quos paulo ante diximus Isocrates, cuius domus cunctae Graeciae quasi ludus quidam patuit atque officina dicendi; magnus orator et perfectus magister[*], quamquam forensi luce caruit intraque parietes aluit eam gloriam quam nemo meo quidem[*] iudicio est postea consecutus. Is et ipse scri- psit multa praeclare et docuit alios; et cum cetera melius quam superiores tum primus intellexit etiam in soluta oratione, dum versum effugeres, modum tamen et numerum quendam oportere servari.

ante hunc enim verborum quasi structura et quaedam ad numerum conclusio nulla erat aut, si quando erat, non apparebat eam dedita opera esse quaesitam—quae forsitan laus sit, verum tamen natura magis tum casuque, non umquam[*] [*] aut ratione aliqua aut ulla[*] observatione fiebat.

ipsa enim natura circumscriptione quadam verborum[*] comprehendit concluditque sententiam, quae cum aptis constricta[*] verbis est, cadit etiam plerumque numerose. Nam et aures ipsae quid plenum, quid inane sit iudicant et spiritu quasi necessitate aliqua verborum com- prehensio terminatur; in quo non modo defici sed etiam laborare turpe est.

tum fuit Lysias ipse quidem in causis forensibus non versatus[*], sed egregie subtilis scriptor atque elegans, quem iam prope audeas oratorem perfectum dicere. Nam plane quidem perfectum et quoi[*] nihil admodum desit