Brutus (300-304)

tum Brutus: De isto postea; sed tu, inquit me intuens, orationes nobis veteres explicabis? Vero, inquam, Brute; sed in Cumano aut in Tusculano aliquando, si modo licebit, quoniam utroque in loco vicini sumus. Sed iam ad id unde digressi sumus revertamur.

hortensius igitur cum admodum adulescens orsus esset in foro dicere, celeriter ad maiores causas adhiberi coeptus est: et [*] quamquam inciderat in Cottae et Sulpici aetatem, qui annis decem maiores erant, [*] excellente tum Crasso et Antonio, dein Philippo, post Iulio, cum his ipsis dicendi gloria comparabatur. Primnum memoria tanta quantam in nullo[*] cognovisse me arbitror, ut quae secum commentatus esset, ea sine scripto verbis eisdem redderet quibus cogitavisset. Hoc adiumento ille tanto sic utebatur ut sua et commentata et scripta et nullo referente omnia omnium [*] adversariorum dicta meminisset.

ardebat autem cupiditate[*] sic ut in nullo umquam flagrantius studium viderim. Nullum enim patiebatur esse diem quin aut in foro diceret aut meditaretur extra forum. Saepissime autem eodem die utrumque faciebat. Attuleratque minime vulgare genus dicendi; duas quidem res quas nemo alius: partitiones quibus de rebus dicturus esset et conlectiones[*], memor et quae[*] essent dicta contra quaeque ipse dixisset.

erat in

Erat Hortensius in bello primo anno miles, altero tribunus militum, Sulpicius legatus; aberat[*] etiam[*] M. Antonius; exercebatur una lege iudicium Varia, ceteris propter bellum intermissis; cui[*] frequens aderam, quamquam[*] pro se ipsi dicebant oratores non illi quidem principes, L. Memmius et Q. Pompeius, sed oratores tamen teste diserto utique[*] Philippo, cuius in testimonio[*] contentio et vim accusatoris habebat et copiam.