Pro Rege Deiotaro (23-25)

at misit ad nescio quem Caecilium[*]: sed eos quos misit, quod ire noluerunt, in vincla coniecit. non quaero quam veri simile sit[*] aut non[*] habuisse regem quos[*] mitteret aut eos qui missi essent non paruisse, aut, qui dicto audientes[*] in tanta re non fuissent, eos vinctos potius quam necatos. sed tamen cum ad Caecilium mittebat, utrum causam illam victam esse nesciebat an Caecilium istum magnum hominem putabat? quem profecto is qui optime nostros homines novit vel quia non nosset vel si nosset, contemneret.

addit etiam illud, equites non optimos misisse. credo[*], Caesar, nihil ad tuum equitatum, sed misit ex eis quos habuit electos. ait[*] nescio quem ex eo numero servum iudicatum. non arbitror, non audivi: sed in eo, etiam si accidisset, culpam regis nullam fuisse arbitrarer.

alieno autem a te animo quo modo[*]? speravit, credo, difficilis tibi Alexandreae[*] fore exitus propter regionum naturam et fluminis. at eo tempore ipso pecuniam dedit, exercitum aluit, ei[*] quem Asiae praefeceras nulla in[*] re defuit; tibi victori non solum ad hospitium sed ad periculum etiam atque ad[*] aciem praesto fuit.

secutum bellum est Africanum. graves de te rumores[*], qui etiam furiosum illum Caecilium excitaverunt. quo tum rex animo[*], qui auctionatus sit seseque spoliare[*] maluerit quam tibi pecuniam non subministrare. at eo inquit tempore ipso Nicaeam Ephesumque mittebat qui rumores Africanos exciperent et celeriter ad se referrent. itaque cum esset ei nuntiatum Domitium naufragio perisse, te in castello circumsederi, de Domitio dixit versum Graecum eadem sententia qua etiam nos habemus Latinum:

pereant amici, dum inimici una intercidant.