Pro Q. Ligario (30-32)

causas, Caesar, egi multas equidem[*] tecum, dum te in foro tenuit ratio honorum tuorum, certe numquam hoc modo: ignoscite, iudices; erravit, lapsus est, non putavit; si umquam posthac. ad parentem sic agi solet, ad iudices: non fecit, non cogitavit; falsi testes, fictum crimen. dic te, Caesar, de facto Ligari iudicem esse; quibus in praesidiis fuerit quaere[*]: taceo, ne haec quidem conligo, quae fortasse valerent etiam apud iudicem: legatus ante bellum profectus, relictus in pace, bello oppressus, in eo ipso non acerbus[*], totus animo[*] et studio[*] tuus. ad iudicem sic[*], sed ego apud[*] parentem loquor: erravi, temere feci[*], paenitet; ad clementiam tuam confugio, delicti veniam peto, ut ignoscatur[*] oro. si nemo impetravit, adroganter: si plurimi, tu idem fer opem qui spem dedisti.

an sperandi de Ligario causa non erit[*], cum mihi apud te locus sit etiam pro altero deprecandi? quamquam nec in hac oratione spes est posita causae nec in eorum studiis qui a te pro Ligario petunt tui necessarii.

in Q. Ligario conservando multis tu quidem gratum facies necessariis tuis, sed hoc, quaeso, considera, quod soles. possum fortissimos viros, Sabinos, tibi probatissimos, totumque agrum Sabinum, florem Italiae ac robur rei publicae, proponere[*]. Nosti[*] optime homines. animadverte horum omnium maestitiam et dolorem; huius T. Brocchi de quo non dubito quid existimes lacrimas squaloremque ipsius et fili vides.