Pro M. Marcello (1-2)

diuturni silenti, patres conscripti, quo eram his temporibus usus, non timore aliquo, sed partim dolore, partim verecundia, finem hodiernus dies attulit, idemque initium quae vellem quaeque sentirem meo pristino more dicendi. tantam enim mansuetudinem, tam inusitatam[*] inauditamque clementiam, tantum in summa potestate rerum omnium modum, tam denique incredibilem sapientiam ac paene divinam tacitus praeterire nullo modo[*] possum.

M. enim Marcello vobis, patres conscripti, reique publicae reddito non illius solum[*] sed etiam meam[*] vocem et auctoritatem vobis et[*] rei publicae conservatam[*] ac restitutam puto. dolebam enim, patres conscripti, et vehementer angebar, cum viderem[*] virum talem, cum in eadem causa in qua ego fuisset[*], non in eadem esse fortuna, nec mihi persuadere poteram nec fas esse ducebam versari me in nostro vetere[*] curriculo illo aemulo atque imitatore studiorum ac laborum meorum quasi quodam socio a me et comite distracto. ergo et mihi meae[*] pristinae vitae consuetudinem, C. Caesar, interclusam aperuisti et his omnibus ad bene de re publica[*] sperandum quasi signum aliquod sustulisti.