Pro Cn. Plancio (97-100)

quo cum venissem, cognovi, id quod audieram, refertam esse Graeciam sceleratissimorum hominum ac nefariorum, quorum impium ferrum ignisque pestiferos meus ille consulatus e manibus extorserat; qui ante quam de meo adventu audire potuissent, cum a me[*] abessent aliquot[*] dierum viam, in Macedoniam ad Planciumque perrexi. hic vero simul atque mare me[*] transisse cognovit—audi, audi atque attende, Laterensis, ut scias quid ego Plancio debeam, confiteareque aliquando me quod faciam et grate et pie facere; huic autem[*], quae pro salute mea fecerit, si minus profutura sint[*], obesse certe non oportere! nam simul ac me Dyrrachium attigisse audivit, statim ad me lictoribus dimissis, insignibus abiectis, veste mutata profectus est.

O acerbam mihi, iudices, memoriam temporis illius et loci, cum hic in[*] me incidit, cum[*] complexus est conspersitque lacrimis nec loqui prae maerore potuit! O rem cum auditu crudelem tum visu nefariam! o reliquos omnis dies noctesque eas quibus iste a me non recedens Thessalonicam me in quaestoriumque perduxit! hic ego nunc de praetore Macedoniae nihil dicam amplius nisi eum et civem optimum semper et mihi amicum fuisse, sed eadem timuisse quae[*] ceteros; Cn. Plancium fuisse unum, non qui minus timeret[*] sed, si[*] acciderent ea quae timerentur, mecum ea subire et perpeti vellet[*].

qui, cum ad me L. Tubero, meus necessarius, qui fratri meo legatus fuisset, decedens ex Asia venisset easque insidias quas mihi paratas ab exsulibus coniuratis audierat ad me[*] animo amicissimo detulisset, in Asiam me ire propter eius provinciae mecum[*] et cum meo fratre necessitudinem comparantem non est passus; vi me, vi, inquam[*], Plancius et complexu suo retinuit multosque mensis a capite meo non discessit[*], abiecta quaestoria persona comitisque sumpta.