Pro Cn. Plancio (96-100)

vide nunc[*] caliginem temporum illorum. cum ipsa paene insula mihi sese obviam ferre vellet, praetor ille, eiusdem tribuni pl. contionibus propter eandem rei publicae causam saepe vexatus, nihil amplius dico nisi me in Siciliam venire[*] noluit. quid dicam? C. Vergilio, tali civi et viro, benivolentiam in me, memoriam communium temporum, pietatem, humanitatem[*], fidem defuisse? nihil, iudices[*], est eorum sed, quam tempestatem nos vobiscum non tulissemus, metuit ut eam ipse posset[*] opibus suis sustinere. tum consilio repente mutato[*] Brundisium terra petere contendi; nam maritimos cursus praecludebat hiemis magnitudo.

quo cum venissem, cognovi, id quod audieram, refertam esse Graeciam sceleratissimorum hominum ac nefariorum, quorum impium ferrum ignisque pestiferos meus ille consulatus e manibus extorserat; qui ante quam de meo adventu audire potuissent, cum a me[*] abessent aliquot[*] dierum viam, in Macedoniam ad Planciumque perrexi. hic vero simul atque mare me[*] transisse cognovit—audi, audi atque attende, Laterensis, ut scias quid ego Plancio debeam, confiteareque aliquando me quod faciam et grate et pie facere; huic autem[*], quae pro salute mea fecerit, si minus profutura sint[*], obesse certe non oportere! nam simul ac me Dyrrachium attigisse audivit, statim ad me lictoribus dimissis, insignibus abiectis, veste mutata profectus est.

O acerbam mihi, iudices, memoriam temporis illius et loci, cum hic in[*] me incidit, cum[*] complexus est conspersitque lacrimis nec loqui prae maerore potuit! O rem cum auditu crudelem tum visu nefariam! o reliquos omnis dies noctesque eas quibus iste a me non recedens Thessalonicam me in quaestoriumque perduxit! hic ego nunc de praetore Macedoniae nihil dicam amplius nisi eum et civem optimum semper et mihi amicum fuisse, sed eadem timuisse quae[*] ceteros; Cn. Plancium fuisse unum, non qui minus timeret[*] sed, si[*] acciderent ea quae timerentur, mecum ea subire et perpeti vellet[*].

qui, cum ad me L. Tubero, meus necessarius, qui fratri meo legatus fuisset, decedens ex Asia venisset easque insidias quas mihi paratas ab exsulibus coniuratis audierat ad me[*] animo amicissimo detulisset, in Asiam me ire propter eius provinciae mecum[*] et cum meo fratre necessitudinem comparantem non est passus; vi me, vi, inquam[*], Plancius et complexu suo retinuit multosque mensis a capite meo non discessit[*], abiecta quaestoria persona comitisque sumpta.