Pro Cn. Plancio (81-85)

quis est nostrum liberaliter educatus cui non educatores, cui non magistri sui atque doctores, cui non locus ipse ille mutus[*] ubi[*] alitus[*] aut doctus est[*] cum grata recordatione in mente versetur? cuius opes tantae esse possunt aut umquam fuerunt quae sine multorum amicorum officiis stare possint? quae certe sublata memoria et gratia nulla[*] exstare possunt. equidem nihil tam proprium hominis existimo quam non modo beneficio sed etiam benivolentiae significatione adligari, nihil porro tam inhumanum, tam immane, tam ferum[*] quam committere ut beneficio non dicam indignus sed victus esse videare.

quae cum ita sint, iam succumbam, Laterensis, isti tuo crimini meque[*] in eo ipso in quo nihil potest esse nimium, quoniam ita tu vis, nimium gratum[*] esse concedam petamque a vobis, iudices, ut eum beneficio complectamini quem qui reprehendit in eo reprehendit quod gratum praeter modum dicat esse. neque enim illud[*] ad neglegendam meam gratiam debet valere quod dixit idem, vos nec nocentis nec litigiosos esse, quo minus me apud vos valere oporteret. quasi vero in amicitia mea non haec praesidia, si quae[*] forte sunt in me, parata semper amicis esse maluerim quam necessaria. etenim ego de me tantum audeo dicere, amicitiam meam voluptati pluribus quam praesidio fuisse, meque vehementer vitae meae paeniteret, si in mea familiaritate locus esset nemini nisi litigioso aut nocenti.

Rhodi[*] enim, inquit[*], ego[*] non fui—me volt fuisse—sed fui, inquit—putabam in Vaccaeis[*] dicturum—bis in Bithynia. si locus habet reprehensionis ansam[*] aliquam, nescio cur severiorem Nicaeam putes quam Rhodum; si spectanda causa est, et tu[*] in Bithynia summa cum dignitate fuisti et ego Rhodi non minore. nam quod in eo me reprehendisti quod nimium multos defenderem[*], utinam et tu, qui potes, et ceteri, qui defugiunt, vellent me labore hoc levare! sed fit vestra diligentia, qui[*] causis ponderandis omnis fere repudiatis, ut ad nos pleraeque confluant, qui miseris et laborantibus negare nihil[*] possumus.

admonuisti[*] etiam, quod in Creta fuisses, dictum aliquod[*] in petitionem tuam[*] dici potuisse; me id perdidisse. uter igitur nostrum est cupidior dicti? egone qui quod dici potuit non dixerim, an tu qui etiam ipse in te dixeris? te aiebas de tuis rebus gestis nullas litteras misisse, quod mihi meae quas ad aliquem misissem obfuissent. quas ego mihi obfuisse non intellego, rei publicae video prodesse potuisse.