Pro Cn. Plancio (73-76)

ego, cum ceteri vera beneficia etiam minora dissimulent, ne obligati esse videantur, eo me beneficio obstrictum esse ementior cui ne referri quidem gratia posse videatur? an hoc tu, Laterensis, ignoras? qui cum mihi esses amicissimus, cum vel periculum vitae tuae mecum sociare voluisses, cum me in illo tristi et acerbo luctu atque discessu non lacrimis solum tuis sed animo, corpore, copiis prosecutus esses, cum meos liberos et uxorem me absente tuis opibus auxilioque defendisses, sic mecum semper egisti, te[*] mihi remittere atque concedere ut omne studium meum[*] in Cn. Planci honore[*] consumerem, quod eius in me meritum tibi etiam ipsi[*] gratum esse dicebas.

nihil autem me novi, nihil temporis causa dicere, nonne etiam est illa testis[*] oratio quae est a me prima habita in senatu? in qua cum perpaucis nominatim egissem gratias, quod omnes enumerari nullo modo possent, scelus autem esset[*] quemquam praeteriri, statuissemque eos solum nominare qui causae nostrae[*] duces et quasi signiferi fuissent, in his Plancio gratias egi. recitetur[*] oratio, quae propter rei[*] magnitudinem dicta de scripto[*] est; in qua ego homo astutus ei me dedebam[*] cui nihil magno opere deberem, et huius offici tanti[*] servitutem[*] astringebam[*] testimonio sempiterno. nolo cetera quae a me mandata sunt litteris recitare; praetermitto, ne aut proferre videar[*] ad tempus aut eo[*] genere uti litterarum quod meis studiis aptius quam consuetudini iudiciorum esse videatur.

et mihi lacrimulam Cispiani iudici obiectas. sic enim dixisti: vidi ego tuam lacrimulam[*]. vide quam me[*] verbi tui[*] paeniteat. non modo lacrimulam sed multas lacrimas et fletum cum singultu videre potuisti. an ego, qui meorum lacrimis me absente commotus simultates, quas mecum habebat, deposuisset meaeque salutis non modo non oppugnator, ut inimici mei putarant, sed etiam defensor fuisset, huius in periculo[*] non[*] significarem dolorem meum[*]?