Pro Cn. Plancio (53-56)

quam ob rem in dissentiente populo noli putare nullos fuisse quorum animos tuus ille fortis animus offenderet; qui te incautum fortasse nunc tuo loco demovere potuerunt, providentem autem[*] et praecaventem numquam certe movebunt[*].

an te illa argumenta duxerunt? dubitatis[*], inquit[*], quin coitio facta sit, cum tribus plerasque cum Plotio tulerit Plancius? an una fieri potuerunt, si una tribus non tulissent? at[*] non nullas punctis paene totidem. quippe, cum iam facti[*] prope superioribus comitiis declaratique venissent. quamquam ne id quidem suspicionem coitionis[*] habuerit. neque enim umquam maiores nostri sortitionem constituissent aediliciam, nisi viderent accidere posse ut competitores pares suffragiis essent.

et ais prioribus comitiis Aniensem a Plotio Pedio[*], Teretinam a[*] Plancio tibi esse concessam; nunc ab utroque eas avolsas, ne in angustum venirent. quam convenit nondum cognita populi voluntate hos quos iam[*] tum coniunctos fuisse dicis iacturam suarum tribuum, quo vos adiuvaremini, fecisse; eosdem, cum iam essent experti quid valerent, restrictos et tenacis fuisse? etenim verebantur, credo, angustias. quasi res in contentionem aut in discrimen aliquod posset[*] venire. sed tamen tu A. Plotium[*], virum ornatissimum, in idem crimen vocando[*] indicas[*] eum te adripuisse a quo non sis interrogatus. nam quod questus es pluris te[*] testis habere de Voltinia quam quot[*] in ea tribu puncta tuleris, indicas aut eos testis te producere[*] qui, quia nummos acceperint, te praeterierint, aut te ne gratuita quidem eorum suffragia tulisse.

sed neque tu haec exhibes[*] neque eis confidis; alia te ratio, alia cogitatio ad spem huius opprimendi excitavit. magnae sunt in te opes, late patet gratia; multi amici, multi cupidi tui, multi fautores laudis tuae. multi huic invident, multis etiam pater, optimus vir, nimium retinens equestris iuris et libertatis videtur; multi etiam communes inimici reorum[*] omnium, qui ita semper testimonium de ambitu dicunt quasi aut moveant animos iudicum[*] suis testimoniis, aut gratum populo Romano sit, aut ab eo facilius ob eam causam dignitatem quam volunt consequantur.

quibuscum me, iudices, pugnantem more meo[*] pristino non videbitis; non quo mihi fas sit quicquam defugere[*] quod salus Planci postulet, sed quia neque necesse est me id persequi voce quod vos mente videatis, et quod ita de me meriti sunt[*] illi ipsi quos ego testis video paratos ut eorum reprehensionem vos vestrae prudentiae adsumere, meae modestiae[*] remittere debeatis. illud unum vos magno opere oro atque obsecro, iudices, cum huius quem defendo, tum communis periculi causa, ne fictis auditionibus, ne disseminato dispersoque sermoni[*] fortunas innocentium subiciendas putetis.