Pro Cn. Plancio (25-28)

nec si vir amplissimus, cui nihil est quod roganti concedi non iure possit, de aliquo, ut dicis, non impetravit, ego sum adrogans quod me valuisse dico. nam ut[*] omittam illud quod ego pro eo laborabam qui valebat ipse per sese, rogatio ipsa[*] semper est gratiosissima quae est[*] officio necessitudinis coniuncta maxime. neque enim[*] ego sic rogabam ut petere viderer, quia familiaris esset meus, quia vicinus, quia huius parente semper plurimum essem usus, sed ut quasi parenti et custodi salutis meae[*]. non potentia mea sed causa rogationis fuit[*] gratiosa. nemo mea restitutione laetatus est, nemo iniuria doluit, cui non huius in me misericordia grata fuerit.

etenim si ante reditum meum Cn. Plancio se volgo viri boni, cum hic tribunatum peteret, ultro offerebant, cui nomen meum absentis[*] honori fuisset, ei meas praesentis[*] preces non putas profuisse? an Minturnenses coloni, quod C. Marium e[*] civili ferro[*] atque ex impiis manibus eripuerunt, quod tecto receperunt, quod fessum inedia fluctibusque[*] recrearunt, quod viaticum congesserunt, quod navigium dederunt, quod eum linquentem terram eam quam servarat[*] votis, ominibus lacrimisque[*] prosecuti sunt, aeterna in laude versantur; Plancio, quod me vel vi pulsum[*] vel ratione cedentem receperit, iuverit, custodierit, his et senatui populoque Romano, ut haberent quem[*] reducerent, conservarit, honori hanc fidem, misericordiam, virtutem fuisse miraris?

in Macedonia tribunus militum fuit, in eadem provincia postea quaestor. primum Macedonia sic eum diligit ut[*] indicant hi[*] principes civitatum suarum; qui cum missi sint ob[*] aliam causam, tamen huius repentino periculo commoti huic adsident, pro hoc laborant, huic si praesto fuerint, gratius se civitatibus suis facturos putant quam si legationem suam et mandata[*] confecerint. L. vero Apuleius hunc tanti facit ut morem illum maiorum qui praescribit in parentum loco quaestoribus suis praetores esse oportere officiis benivolentiaque superarit. tribunus pl. fuit non fortasse tam vehemens quam isti quos tu iure laudas, sed certe talis, quales si omnes semper fuissent, numquam desideratus vehemens esset tribunus.