Pro Cn. Plancio (13-16)

desiderarunt te, inquit, oculi mei, cum tu esses Cyrenis; me enim quam socios tua frui virtute malebam, et quo plus[*] intererat, eo plus aberat[*] a me, cum te[*] non videbam. deinde sitientem me virtutis tuae deseruisti ac reliquisti[*]. coeperas enim petere tribunatum pl. temporibus eis[*] quae istam eloquentiam et virtutem requirebant; quam petitionem cum reliquisses, si hoc indicasti[*], tanta in tempestate te gubernare non posse, de virtute tua dubitavi, si nolle, de voluntate; sin, quod magis intellego, temporibus te aliis reservasti, ego quoque[*], inquiet[*] populus Romanus[*], ad ea te tempora revocavi ad quae tu te[*] ipse servaras[*]. pete igitur eum magistratum[*] in quo mihi magnae utilitati esse possis; aediles quicumque erunt, idem mihi sunt ludi[*] parati; tribuni pl. permagni interest qui sint. qua re aut redde[*] mihi quod ostenderas, aut si, quod mea minus interest, id te magis forte delectat, reddam tibi istam aedilitatem etiam neglegenter petenti, sed amplissimos honores ut pro dignitate tua consequare, condiscas censeo mihi paulo diligentius supplicare.

hic familia consulari est, ille praetoria; reliquos video esse ex equestri loco; sunt omnes[*] sine macula, sunt omnes aeque boni viri atque integri, sed servari necesse est gradus[*]; cedat consulari generi praetorium, ne[*] contendat cum praetorio nomine[*] equester locus.sublata sunt studia, exstinctae suffragationes, nullae contentiones, nulla libertas populi in mandandis magistratibus, nulla exspectatio suffragiorum; nihil, ut plerumque evenit, praeter opinionem accidet, nulla erit posthac varietas comitiorum. sin hoc persaepe accidit ut et factos aliquos et non factos esse miremur, si campus atque illae undae comitiorum, ut mare profundum et immensum, sic effervescunt quodam quasi aestu ut ad alios accedant, ab aliis autem recedant, tamen[*] nos in[*] impetu studiorum et motu temeritatis modum aliquem et consilium et rationem requiremus[*]?

qua re noli me ad contentionem vestrum[*] vocare, Laterensis. etenim si populo grata est tabella, quae frontis aperit hominum, mentis tegit datque eam libertatem ut quod velint faciant, promittant autem quod rogentur, cur tu id[*] in iudicio ut fiat[*] exprimis quod non fit in campo? hic quam ille[*] dignior perquam grave est dictu. quo modo igitur est aequius[*]? sic credo, quod agitur, quod satis est iudici: hic factus est. cur iste potius quam ego? vel nescio vel non dico vel denique quod mihi gravissimum esset, si dicerem[*], sed impune tamen deberem dicere: non recte. nam[*] quid adsequerere[*], si illa extrema defensione uterer, populum quod voluisset fecisse, non quod debuisset?