Pro Archia Poeta (26-30)

quid? a Q. Metello[*] Pio, familiarissimo suo, qui civitate multos donavit, neque per se neque per Lucullos impetravisset? qui praesertim usque eo de suis rebus scribi cuperet ut etiam Cordubae natis poetis pingue quiddam sonantibus atque peregrinum tamen auris suas dederet[*].

Decimus quidem Brutus, summus vir et imperator, Acci, amicissimi sui, carminibus templorum ac monumentorum[*] aditus exornavit suorum. iam vero ille qui cum Aetolis Ennio comite bellavit Fulvius non dubitavit Martis manubias Musis consecrare. qua re, in qua urbe imperatores prope armati poetarum nomen et Musarum delubra coluerunt, in ea non debent togati[*] iudices a Musarum honore et a poetarum salute abhorrere.

certe, si nihil animus praesentiret in posterum, et si, quibus regionibus vitae spatium circumscriptum est[*], isdem omnis cogitationes terminaret suas, nec tantis se laboribus frangeret neque tot curis vigiliisque angeretur nec totiens de ipsa vita dimicaret. nunc insidet quaedam in optimo quoque virtus, quae noctes ac dies animum gloriae stimulis concitat atque admonet non cum vitae tempore esse dimittendam[*] commemorationem nominis nostri, sed cum omni posteritate adaequandam.

an vero tam parvi[*] animi videamur esse[*] omnes qui in re publica atque in his vitae periculis laboribusque versamur ut, cum usque ad extremum spatium nullum tranquillum atque otiosum spiritum duxerimus, nobiscum simul moritura omnia arbitremur? an [*] statuas et imagines, non animorum simulacra, sed corporum, studiose multi summi homines reliquerunt[*]; consiliorum relinquere ac virtutum nostrarum effigiem nonne[*] multo malle debemus summis ingeniis expressam et politam? ego vero omnia quae gerebam iam tum in gerendo spargere me ac disseminare arbitrabar in orbis terrae memoriam sempiternam. haec vero sive[*] a meo sensu post mortem afutura[*] est[*], sive, ut sapientissimi homines putaverunt, ad aliquam animi[*] mei partem pertinebit[*], nunc quidem certe cogitatione quadam speque delector.