Pro P. Sulla (91-93)

O miserum et infelicem illum diem quo consul omnibus centuriis P. Sulla renuntiatus est, o falsam spem, o volucrem fortunam, o caecam cupiditatem, o praeposteram gratulationem! quam cito illa omnia ex laetitia et voluptate ad luctum et lacrimas recciderunt[*], ut, qui paulo ante consul designatus fuisset, repente nullum vestigium retineret[*] pristinae dignitatis! quid enim erat mali quod huic spoliato fama, honore[*], fortunis deesse videretur? aut cui novae calamitati locus ullus relictus[*]? Vrget eadem fortuna quae coepit, repperit novum maerorem, non patitur hominem calamitosum uno malo[*] adflictum uno in luctu perire.

sed iam impedior egomet, iudices, dolore animi ne de huius miseria plura dicam. vestrae sunt iam[*] partes, iudices, in vestra mansuetudine atque humanitate causam totam repono. vos [*] reiectione interposita nihil suspicantibus nobis repentini in nos iudices consedistis, ab accusatoribus delecti ad spem acerbitatis, a fortuna nobis ad praesidium innocentiae constituti. Vt ego quid de me populus Romanus existimaret, quia severus in improbos fueram, laboravi et, quae prima innocentis mihi defensio est oblata, suscepi, sic vos severitatem iudiciorum quae per hos mensis in homines audacissimos facta sunt[*] lenitate ac misericordia mitigate.

hoc cum a vobis impetrare[*] causa ipsa[*] debet, tum est vestri animi atque virtutis declarare non esse eos vos ad quos potissimum interposita reiectione devenire convenerit. in quo ego vos, iudices[*], quantum meus in vos amor[*] postulat, tantum hortor ut communi studio, quoniam in re publica coniuncti sumus, mansuetudine et misericordia nostra[*] falsam a nobis[*] crudelitatis famam repellamus.