Pro P. Sulla (28-30)

etenim in qua civitate res tantas[*] gesserim memini, in qua[*] urbe verser[*] intellego. plenum forum est eorum hominum quos ego a vestris cervicibus depuli[*], iudices, a meis non removi. Nisi vero paucos fuisse arbitramini qui conari aut sperare possent se tantum imperium posse delere. Horum ego faces eripere de manibus et gladios extorquere potui, sicuti[*] feci, voluntates vero consceleratas ac nefarias nec sanare potui nec tollere. qua re non sum nescius quanto periculo vivam in tanta multitudine improborum, cum mihi uni cum omnibus improbis aeternum videam bellum esse susceptum[*].

quod si illis meis praesidiis forte invides, et si ea tibi regia videntur quod omnes boni omnium generum atque ordinum suam salutem cum mea coniungunt, consolare te quod omnium mentes improborum mihi uni maxime sunt infensae et adversae; qui me non modo[*] idcirco oderunt quod eorum conatus impios et furorem consceleratum repressi, sed eo etiam magis[*] quod nihil iam[*] se simile me vivo conari posse arbitrantur.

at[*] vero quid ego mirer[*], si quid ab improbis de me improbe dicitur, cum L. Torquatus primum ipse his fundamentis[*] adulescentiae iactis, ea spe proposita amplissimae dignitatis, deinde L. Torquati, fortissimi consulis, constantissimi senatoris, semper optimi civis filius, interdum efferatur immoderatione verborum? qui cum suppressa voce de scelere P. Lentuli[*], de audacia coniuratorum omnium dixisset, tantum modo ut vos qui ea probatis exaudire possetis, de supplicio[*], de carcere magna et queribunda voce dicebat.