Pro A. Cluentio (86-90)

verum alia causa tum Staieni fuit[*], alia nunc, Atti, tua est. ille cum re premeretur, quodcumque diceret, honestius diceret quam si quod erat factum fateretur; te vero illud idem quod tum explosum et eiectum est nunc rettulisse[*] demiror. qui enim poterat tum in gratiam redire cum Oppianico Cluentius, qui cum matre? haerebat[*] in tabulis publicis reus et accusator; condemnati erant Fabricii; nec elabi alio accusatore poterat Albius nec sine ignominia calumniae relinquere accusationem Cluentius[*].

an vero praevaricaretur? nam[*] id quoque ad corrumpendum iudicium pertinet. sed quid[*] opus erat ad eam rem iudice sequestre? et omnino quam ob rem tota ista res per Staienum potius, hominem ab utroque alienissimum, sordidissimum, turpissimum, quam per bonum aliquem virum ageretur et amicum necessariumque communem? sed quid ego haec pluribus quasi de re obscura disputo[*], cum ipsa pecunia quae Staieno data est numero ac summa sua non modo quanta fuerit sed etiam ad quam rem fuerit ostendat? Sedecim dico iudices ut Oppianicus absolveretur corrumpendos fuisse; ad Staienum dcxl[*] milia nummum[*] esse delata. si, ut tu dicis, gratiae conciliandae causa, quadraginta istorum accessio milium quid valet? si, ut nos dicimus, ut quadragena milia nummum sedecim iudicibus darentur, non Archimedes melius potuit discribere[*].

hic ego magis ut consuetudinem servem quam quod vos non vestra hoc sponte faciatis, petam a vobis ut me, dum de his singulis disputo, iudices[*], attente audiatis.

quid? illa tandem quaestio aut disceptatio aut iudicium fuit? putabo fuisse. dicat qui volt hodie de illo populo concitato, cui tum populo[*] mos gestus est, qua de re Iunius causam dixerit; quemcumque rogaveris[*], hoc respondebit, quod pecuniam acceperit, quod innocentem circumvenerit. est haec opinio. at, si ita esset, hac lege accusatum fuisse[*] oportuit qua accusatur habitus. at ipse ea lege quaerebat. paucos dies exspectasset[*] Quinctius. at neque privatus accusare nec sedata iam[*] invidia volebat. videtis igitur non in causa sed in tempore ac potestate spem omnem accusatoris fuisse.