Pro A. Cluentio (71-75)

capit hoc consili[*] ut pecuniam quibusdam iudicibus levissimis polliceatur, deinde eam postea supprimat ut, quoniam gravis homines sua sponte severe iudicaturos putabat, eos qui leviores erant destitutione iratos Oppianico redderet. itaque, ut erat semper praeposterus atque perversus, initium facit a Bulbo et eum, quod iam diu nihil quaesierat, tristem atque oscitantem leviter impellit. 'quid tu?' inquit 'ecquid me adiuvas, Bulbe, ne gratiis rei publicae serviamus?' ille vero simul atque hoc audivit 'ne gratiis': 'quo voles[*]' inquit 'sequar; sed quid adfers?' tum ei[*] quadraginta milia, si esset absolutus Oppianicus, pollicetur et eum ut ceteros appellet quibuscum loqui consuesset rogat atque etiam ipse conditor totius negoti Guttam aspergit huic Bulbo.

itaque minime amarus[*] eis[*] visus est qui aliquid ex eius sermone speculae[*] degustarant[*]. Vnus et alter dies intercesserat cum res parum certa videbatur; sequester et confirmator pecuniae desiderabatur. tum appellat hilari[*] voltu hominem Bulbus ut blandissime[*] potest: 'quid tu' inquit 'Paete?[*]' — hoc enim sibi Staienus cognomen ex imaginibus Aeliorum[*] delegerat ne, si se Ligurem fecisset, nationis magis suae[*] quam generis uti cognomine videretur — 'qua de re mecum locutus es, quaerunt a me ubi sit pecunia.' hic ille planus[*] improbissimus quaestu iudiciario pastus, qui illi pecuniae quam condiderat spe iam atque animo incubaret[*], contrahit frontem — recordamini faciem atque illos eius fictos simulatosque voltus[*] — et, qui esset totus ex fraude et mendacio factus quique ea vitia quae ab[*] natura habebat etiam studio atque artificio quodam malitiae condivisset[*], pulchre adseverat sese ab Oppianico destitutum[*] atque hoc addit testimoni, sua illum sententia, cum[*] palam omnes laturi essent, condemnatum iri.

Dixerunt.

in consilium erant ituri iudices xxxii. sententiis xvi absolutio confici poterat. HS[*] xl[*] milia in singulos iudices distributa[*] eum numerum sententiarum conficere debebant ut ad cumulum spe maiorum praemiorum ipsius Staieni sententia septima decima accederet. atque etiam casu tum, quod[*] illud repente erat factum, Staienus ipse non aderat; causam nescio quam apud iudicem defendebat. facile hoc habitus patiebatur, facile Cannutius, at non Oppianicus neque patronus eius L.(Lucius) Quinctius; qui, cum esset illo tempore tribunus plebis, convicium C.(Gaio) Iunio iudici quaestionis maximum fecit ut ne sine illo[*] in consilium iretur; cumque id ei per viatores consulto neglegentius agi videretur, ipse e publico iudicio ad privatum Staieni iudicium profectus est et illud pro potestate dimitti iussit; Staienum ipse ad subsellia adduxit.

consurgitur in consilium, cum sententias Oppianicus, quae tum erat potestas, palam ferri velle dixisset ut Staienus scire posset quid[*] cuique deberet[*]. Varia iudicum genera; nummarii pauci sed omnes irati. Vt qui accipere in campo consuerunt eis candidatis quorum nummos suppressos esse putant inimicissimi solent esse, sic eius modi iudices infesti tum reo venerant; ceteri nocentissimum esse arbitrabantur, sed exspectabant[*] sententias eorum quos corruptos esse[*] putabant ut ex eis constituerent a quo iudicium corruptum videretur.