Pro A. Cluentio (197-198)

ex lacrimis horum, iudices, existimare[*] potestis omnis haec decuriones decrevisse lacrimantis. age vero, vicinorum quantum studium, quam incredibilis benivolentia, quanta cura est[*]! non illi in libellis laudationem decretam[*] miserunt, sed homines honestissimos, quos nossemus omnes, huc frequentis adesse et hunc praesentis laudare voluerunt. adsunt Ferentani[*], homines nobilissimi, Marrucini item pari dignitate; Teano Apulo atque Luceria equites Romanos, homines honestissimos[*], laudatores videtis; Boviano totoque ex Samnio cum laudationes honestissimae missae sunt, tum homines amplissimi nobilissimique venerunt.

iam qui in agro Larinati[*] praedia, qui negotia, qui res pecuarias[*] habent, honesti homines et summo splendore praediti[*], difficile dictu est quam sint solliciti, quam laborent. non multi mihi ab uno sic diligi videntur ut hic ab his[*] universis.

quam doleo[*] abesse ab huius iudicio L.(Lucium) Volusenum[*], summo splendore hominem ac virtute praeditum! vellem praesentem possem[*] P.(Publium) Helvidium Rufum, equitem Romanum omnium ornatissimum, nominare. qui cum huius causa dies noctesque vigilaret et cum me hanc causam doceret, in morbum gravem periculosumque incidit; in quo tamen non minus de capite huius quam de sua vita laborat. Cn. Tudici senatoris, viri optimi et honestissimi, par studium ex[*] testimonio et laudatione cognoscetis. eadem spe sed maiore verecundia de te, P.(Publi) Volumni, quoniam iudex es in A.(Aulum) Cluentium, dicimus. et ne longum sit, omnium vicinorum summam esse in hunc benivolentiam confirmamus. Horum omnium[*] studium,