Pro A. Cluentio (186-190)

quid ais, T.(Titi) Atti[*]? tu periculum capitis, tu indicium sceleris, tu fortunas alterius litteris conscriptas in iudicium adferes[*] neque earum auctorem litterarum neque obsignatorem neque testem ullum nominabis? et quam tu pestem innocentissimo filio de[*] matris sinu deprompseris, hanc hi[*] tales viri comprobabunt[*]? esto, in tabellis nihil est auctoritatis; quid? ipsa quaestio iudicibus, quid? amicis hospitibusque Oppianici quos adhibuerat antea, quid? huic tandem ipsi tempori cur non reservata[*] est? quid istis hominibus factum est, Stratone et Nicostrato?

quaero abs te, Oppianice[*], servo tuo Nicostrato quid factum esse dicas, quem tu, cum hunc brevi tempore accusaturus esses, Romam deducere, dare potestatem indicandi, incolumem denique servare quaestioni, servare his iudicibus, servare huic tempori debuisti. nam Stratonem quidem, iudices, in crucem esse actum[*] exsecta scitote lingua; quod nemo Larinatium est[*] qui nesciat. timuit mulier amens non suam conscientiam, non odium municipum, non famam omnium, sed, quasi non omnes eius sceleris testes essent futuri, sic metuit ne condemnaretur extrema servoli[*] voce morientis[*].

illud primum queror de[*] illo scelere quod nunc denique patefactum est, Fabriciani veneni, quod iam tum recens suspiciosum ceteris, huic incredibile, nunc vero apertum iam omnibus ac manifestum videtur. non est profecto de illo veneno celata mater; nihil est ab Oppianico sine consilio mulieris cogitatum; quod si[*] esset, certe postea deprehensa re non illa ut a viro improbo[*] discessisset sed ut a crudelissimo hoste fugisset domumque illam in perpetuum scelere omni[*] adfluentem reliquisset.

non modo id non fecit sed ab illo tempore nullum locum praetermisit in quo non strueret[*] insidias aliquas ac dies omnis atque[*] noctes tota mente[*] mater de pernicie fili cogitaret. quae primum ut illum confirmaret accusatorem[*] filio suo, donis, muneribus, conlocatione filiae, spe hereditatis obstrinxit.