Pro A. Cluentio (171-175)

huius igitur habitus vitae[*] invidebat? hunc si acerbe et penitus oderat, non eum quam diutissime vivere velle debebat? huic mortem maturabat inimicus, quod illi unum in malis erat perfugium calamitatis? qui si quid animi et[*] virtutis habuisset, ut multi saepe fortes viri in eius modi dolore, mortem sibi ipse conscisset, huic quam ob rem id vellet inimicus offerre quod ipse sibi optare deberet? nam nunc quidem quid tandem illi mali mors attulit? nisi forte ineptiis ac[*] fabulis ducimur ut existimemus illum ad inferos impiorum supplicia perferre ac pluris illic offendisse inimicos quam hic reliquisse, a[*] socrus, ab uxorum[*], a fratris, a[*] liberum Poenis actum esse praecipitem in sceleratorum sedem atque[*] regionem. quae si falsa sunt, id quod omnes intellegunt, quid ei tandem aliud[*] eripuit mors praeter sensum doloris?

age vero, per quem venenum[*] datum? per M. Asellium.

iam vero illud quam non probabile, quam inusitatum, iudices, quam novum, in pane datum venenum! faciliusne potuit quam in poculo, latentius[*] potuit abditum aliqua in parte panis quam si totum conliquefactum in potione esset, celerius potuit comestum[*] quam epotum in venas atque in omnis partis[*] corporis permanare, facilius fallere in pane, si esset animadversum, quam in poculo, cum ita confusum esset ut secerni nullo modo posset?

at repentina morte periit. quod si esset ita factum, tamen ea res propter multorum eius modi casum minime[*] firmam veneni suspicionem haberet[*]; si[*] esset suspiciosum, tamen potius ad alios[*] quam ad habitum pertineret. verum in eo ipso homines impudentissime mentiuntur. id ut intellegatis et mortem eius et quem ad modum post mortem in habitum sit crimen a matre quaesitum cognoscite.