Pro M. Tullio (36-40)

si hoc solum esset[*], tamen vos, tales viri, nolle deberetis maximam rem coniunctam cum summa re publica[*] fortunisque privatorum, severissimum iudicium maximaque ratione compositum per vos videri[*] esse dissolutum. sed non id solum agitur ⋯ Priscian 6.1.5 hoc iudicium sic exspectatur ut non unae rei statui, sed omnibus constitui putetur.

⋯ ego intellego, et tamen dicendum est ad ea quae dixit Quinctius, non quo ad rem pertineat, sed ne quid, quia a me praetermissum sit[*], pro concesso putetur.

dicis oportere quaeri, homines M. Tulli iniuria occisi sint[*] necne. de quo hoc primum quaero, venerit ea res in hoc iudicium necne. si non venit, quid attinet aut nos dicere aut hos quaerere? si autem venit, quid attinuit te tam multis verbis a praetore postulare ut adderet in iudicium '

inivria

haec cum praetorem postulabas, cum tribunos appellabas, nempe ita[*] dicebas, potestatem tibi fieri oportere ut, si posses, recuperatoribus[*] persuaderes non esse iniuria M. Tullio damnum datum. quod ergo ideo in iudicium addi voluisti, ut de eo tibi apud recuperatores dicere liceret, eo non addito nihilo minus tamen ita dicis, quasi id ipsum a quo depulsus[*] es impetraris?

nam cum perfugio nullo constituto tamen haec scelera servi audacissime faciant, domini impudentissime confiteantur, quid censetis fore, si praetor iudicet eius modi caedis fieri iure posse? an quicquam interest utrum magistratus peccato defensionem constituant an peccandi potestatem licentiamque permittant?