Divinatio in Q. Caecilium (26-28)

ego in hoc iudicio mihi Siculorum causam receptam, populi Romani susceptam esse arbitror, ut mihi non unus[*] homo[*] improbus opprimendus sit, id quod Siculi petiverunt, sed omnino omnis[*] improbitas, id quod populus Romanus iam diu flagitat, exstinguenda atque delenda sit: in quo ego[*] quid eniti aut quid efficere possim, malo in aliorum spe relinquere quam in oratione mea ponere.

tu vero, Caecili, quid potes? quo tempore aut qua in re non modo ceteris specimen aliquod dedisti, sed tute tui periculum fecisti? in mentem tibi non venit quid negoti sit causam publicam sustinere, vitam alterius totam explicare atque eam non modo in animis iudicum, sed etiam in oculis conspectuque omnium exponere, sociorum salutem, commoda provinciarum, vim legum, gravitatem iudiciorum defendere?

hic ego de te plura non dicam: unum illud credo omnis animum advertere[*], te adhuc a nullis nisi ab[*] Siculis[*] potuisse cognosci; Siculos hoc dicere, cum eidem sint irati cui tu te inimicum esse dicis, sese tamen te actore ad iudicium non adfuturos. quare negent ex me non audies: hos patere id suspicari quod necesse est. illi quidem, ut est hominum genus nimis[*] acutum et suspiciosum, non te ex Sicilia litteras in Verrem deportare velle arbitrantur, sed, quod[*] isdem litteris illius praetura et tua quaestura consignata sit, asportare te velle ex Sicilia litteras suspicantur.