Divinatio in Q. Caecilium (1-5)

si quis vestrum, iudices, aut eorum qui adsunt, forte miratur[*] me, qui tot annos in causis iudiciisque publicis ita sim[*] versatus ut defenderim[*] multos, laeserim neminem, subito nunc mutata voluntate ad accusandum descendere, is, si mei consili causam rationemque cognoverit, una et id quod facio probabit, et in hac causa profecto neminem praeponendum mihi esse actorem putabit.

Cum quaestor in Sicilia fuissem, iudices, itaque ex ea provincia decessissem[*] ut Siculis omnibus iucundam diuturnamque memoriam quaesturae nominisque mei relinquerem, factum est uti cum summum in veteribus patronis multis, tum non nullum etiam in me praesidium suis fortunis constitutum esse arbitrarentur. quare[*] nunc populati atque vexati cuncti ad me publice[*] saepe venerunt, ut suarum fortunarum[*] omnium causam defensionemque susciperem. me saepe esse[*] pollicitum, saepe ostendisse dicebant, si quod tempus accidisset, quo tempore aliquid a me requirerent, commodis eorum me non defuturum.

venisse tempus aiebant non iam ut commoda sua[*], sed ut vitam salutemque totius provinciae defenderem; sese iam ne deos quidem in suis urbibus ad quos confugerent habere, quod eorum[*] simulacra sanctissima C. Verres ex delubris religiosissimis sustulisset; quas res luxuries in flagitiis, crudelitas in suppliciis, avaritia in rapinis, superbia in contumeliis efficere potuisset, eas omnis sese hoc uno praetore per triennium pertulisse; rogare et orare ne illos supplices aspernarer quos me incolumi nemini supplices esse oporteret.

tuli graviter et acerbe, iudices, in eum me locum adduci ut aut eos homines spes falleret qui opem a me atque auxilium petissent, aut ego, qui me ad defendendos homines ab ineunte adulescentia dedissem, tempore atque officio coactus ad accusandum traducerer. dicebam habere eos[*] actorem Q. Caecilium, qui praesertim quaestor in eadem[*] provincia post me quaestorem[*] fuisset. quo[*] ego adiumento sperabam hanc a me posse molestiam demoveri[*], id[*] mihi erat adversarium maxime; nam illi multo mihi hoc facilius remisissent si istum non nossent, aut si iste apud eos quaestor non fuisset.

adductus[*] sum, iudices, officio, fide, misericordia, multorum bonorum exemplo, vetere[*] consuetudine institutoque maiorum, ut onus huius laboris atque offici non ex meo, sed ex meorum necessariorum tempore mihi suscipiendum putarem. quo in negotio tamen illa me res[*], iudices, consolatur, quod haec quae videtur esse accusatio mea non potius accusatio quam defensio est existimanda. defendo enim multos mortalis, multas civitates, provinciam Siciliam totam; quam ob rem, quia[*] mihi unus est accusandus, prope modum manere in instituto meo videor et[*] non omnino a defendendis hominibus sublevandisque discedere.