Declamation 33 (53-55)

ὁ ἀριστεὺς [*] [*] [*]

πλουτῶν σεμνότερος, ὁ στρατηγὸς πλουτῶν ἐντιμό- τερος, ὁ πρεσβευτὴς ἐνδοξότερος. ὁ πλοῦτος καὶ ῥή- τορα φρονιμώτερον ἔδειξε καὶ κατήγορον πιστὸν ἀπέ- φηνε καὶ φεύγοντα ἐξῃτήσατο. διὰ τοῦτον πείθομαι [*] τοὺς ποιητὰς ὑπὸ τῶν Μουσῶν κατέχεσθαι, δι-
ὅτι καὶ τὰ ἔπη καὶ τὰ μέλη τῶν εἰς τὸν πλοῦτον ὕμνων ἐνέπλησαν τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν δόξαν ὥσπερ ἐφόλκια δόντες αὐτῷ καὶ καλοῦντες εὐρυσθενῆ, καὶ μάλα εἰκότως. ὃς γὰρ ἤδη καὶ ξένοις πολιτείαν ἔδωκε
καὶ γένους αἰσχύνην ἔκρυψε καὶ κλέος ἀνωνύμοις προσῆψε καὶ φρονήσεως δόξαν τοῖς ἀνοήτοις ἤνεγκε, πῶς οὐ πάντα ἀπολέλοιπεν ἰσχύι; τοῦτον ἤδη τινὲς καὶ συγγενείας προὔθεσαν, καὶ παρῆλθεν ὁ πλοῦτος τὰ τῆς φύσεως ἀναγκαῖα.

καὶ τί λέγω τοὺς ἀνθρώ-
ποὺς; οἱ πάντων κρατοῦντες θεοὶ τὸ χρυσίον ἀγαπῶσι, καὶ τῷ Διὶ τοὔδαφος ἐκεῖθεν. καὶ τέρπονται τοῖς [*] [*] [*] [*] [*] [*]

χαριστηρίοις κἂν ἐλλείπῃ, σφοδρότερον τῶν δανειζόν- των εἰσπράττουσιν. ἀλλ’ ὁ γενναῖος οὗτος σεμνότερός ἐστι τῶν θεῶν καὶ οὐκ οἶδεν ὅτι Δήμητρός ἐστι παι- δίον ὁ Πλοῦτος, οὕτω δ’ ἔχει ταραχωδῶς ὥστε κατα- γελᾷ μὲν τῆς ἐμῆς περὶ τὰ χρήματα σπουδῆς, δακρύει [*] δέ, εἰ μὴ τῶν ἐμῶν κληρονομοίη. μαθέτω δὴ τῇ ψήφῳ σωφρονεῖν ἐν ταῖς αἰτήσεσι. δότε μοι κατ’ ἐμαυτὸν στένειν, ὦ δικασταί, δότε. τάχ’ ἂν γενοίμην ῥᾴων μὴ τοῦτον ὀρῶν.

Τίς οὖν ἔσται τῶν ἐμῶν κύριος ἀποθανόντος;
ἐγὼ καὶ τότε. κελεύσω γὰρ συγκατορύττειν. καὶ πόθεν, φησίν, ὁ ἀριστεὺς θρέψεται; πόθεν; ἀπὸ τοῦ θαλ- λοῦ. βούλει λῦσαι τὸ μῖσος; ἀριστεύσας πάλιν αἴτησον χρυσίον.

[*][*][*]