Declamatio 32 (47-49)

ἐπιρράξας οὖν τὸ πῶμα τῷ κιβωτίῳ καὶ κλείσας ἀσφαλῶς ἀποτρέχω. εἶτ’ οὐκ ἔχω τίς γένωμαι, ἀλλ’ ἀλύων ἄνω καὶ κάτω περίειμι τὴν ἀγοράν, τὸ
ἄστυ πᾶν, τὴν οἰκίαν, καὶ οὔτ’ ἐπὶ τῆς κλίνης ἀν- έχομαι μένειν οὔτε φέρουσιν ἑστῶτος οἱ πόδες. καὶ καθιζήσας μὲν ἀναπηδῶ πάλιν, ἀναπηδήσας δὲ θέω μέχρι τῶν θυρῶν, εἶθ’ ὑποστρέφω πατάξας τὰς θύρας.

48. ὕπνου καιρὸς καὶ πρὶν μύσαι τὰ ὄμματα διεγείρο- [*] [*]

’μαι θορύβου μεστός. ἠγρύπνουν μὲν γὰρ ἀεὶ καὶ τὸν ἄλλον ἅπαντα χρόνον, ἀλλ’ ἐπὶ λογισμῶν ἦν στρεφόν- των μου τὴν ψυχήν· πόσον ἐνοικίου κατέβαλε τῆς συνοικίας ὁ ναύκληρος; πόσων ἔτι μηνῶν χρεωστεῖ; πόσος ὁ τῶν ἐργαστηρίων μισθός; εἰ
συνήχθη μοι τῆς ἐσχατιᾶς ἁπάσης ἡ πρόσοδος; πόσα μοι βαλάντια γέμει, πόσα κιβώτια; ποῦ τὸ χρυσίον; ποῦ τὸ ἀργύριον; καὶ πῶς ἂν [*] ταῦτα πλείονα γένοιτο;

νῦν δέ εἰμι μὲν κἀν τούτοις, οὐδὲ γὰρ θάνατος ἄν με ταύτης ἀφέλοιτο τῆς
φροντίδος, πολλάκις δὲ μεταξὺ τούτων ἐπὶ τὴν ἐρω- μένην ἀφέλκομαι καὶ στένω πάλιν καὶ κόπτω τὴν κεφαλὴν κἀκ τῆς κλίνης ἀναπηδῶ συνεχῶς καὶ παῖδα καλῶ μηδὲν δεόμενος καὶ προσελθόντα μηδὲν προστά- ξας ἀπέπεμψα. καὶ νυκτὸς μὲν οὔσης τὴν ἡμέραν
ποθῶ, ἐν ἡμέρᾳ δὲ ἡ νὺξ αὖθις αἱρετωτέρα. ἴν, ὧς ἐν τοσούτοις κακοῖς, ἀγαθὸν ἔχω· μισῶ τὴν τροφὴν καὶ ἢ παντελῶς οὐ προσίεμαι ἢ σφόδρα ὀλίγην καὶ [*] [*] [*]

ταύτην οὐκ ἐγὼ πριάμενος, ἀλλ’ ἐλεοῦσά με ἡ γραῦς ἢ ὁ Κερδῶν οὐκ οἶδ’ ὅθεν λαβόντες προσφέρουσι.

50. Τίς οὖν ὁ τὸν οὕτως ἔχοντα ζῆν ἀξιῶν; ἢ τίνα τρόπον; φρασάτω καὶ ζήσομαι. δόντα, φησί.
διαφθείρεις με, ὦ ἄνθρωπε, πρὸ τοῦ κωνείου καὶ οὐδ’ ἄχρι τῆς ψήφου τῶν βουλευτῶν βιῶναί μοι συγχωρεῖς. οἷα γάρ, ὦ θεοί, παραινεῖς. ἀποσυλῆσαι μὲν ἐμαυτόν, ἐνθεῖναι δὲ ἑτέραις χερσὶ τἀμά.