Declamatio 32 (28-29)

καὶ κρεῶν μὲν ἢ ὠῶν ἢ τούτων τινὸς τῶν πολυτελῶν οὐδ’ οὕτως ἂν [*] [*]

ἐπριάμην, οὐδ’ οὕτως, εἰ μυρίοι με ἐκέντουν Ἔρωτες, εἰωθὼς δὲ ἐνίοτε τοῦ Βυζαντίου ταρίχους ἐσθίειν, ἴστε δὲ ὡς καὶ χρηστὸν ὄψον οἱ σκόμβροι καὶ εὔωνον, τοῦ Γαδειρικοῦ ποτ’ ἂν ἐπεθύμησα καὶ στένων μέν,
ἐπριάμην δ’ ἂν ὅμως, εἶτ’ ἐλθὼν οἴκαδε οὐκ ὀπτήσας συνέφαγον ἄρτῳ ξηρῷ, ὅ μοι δεῖπνον ἀεὶ τὸ ἥδιστον ἦν, ἀλλ’ ἐπέσταξα ἂν ἐλαίου καὶ ὄξους ἐπέχεον καὶ ῥαφανῖδας συνέφαγον, ὧν καὶ ἔν ἤρκει πρότερον δεἱ- πνον ποιῆσαι πολυτελές.

ἄλλοτε γαστρός, ὦ βουλή,
βοὸς ἐπεθύμησα, ἄλλοτ’ αἰγείων χορδῶν καὶ οὐκ ἐπε- θύμησα μόνον, ἀλλ’ οἶμαι, νὴ τοὺς θεούς, καὶ ἠγο- ρακέναι, ὥστ’ ἐκ ταύτης τῆς τρυφῆς ὁ κακοδαίμων ἀκόλαστος ἐγενόμην καὶ γυναικὸς κάλλος ἰδὼν ὁμοίως ἐθαύμασα καὶ ἅψασθαι καὶ περιβαλεῖν καὶ ὡς ἐμαυτὸν
ἀγαγεῖν παραπλησίως ηὐξάμην. τίς δ’ οὐκ ἂν καὶ ἄλλος, ὦ βουλευταί, κάλλος οὕτως ἄμαχον θεασάμενος;

30. τὸ μὲν πρόσωπον αὐτῆς οἷον ἐν χρυσῷ καταλάμ- πεται, ἀργύρου δὲ μαρμαρυγὰς ἐκπέμπει τὰ ὄμματα, [*] [*]

ἡλικία δὲ καὶ ἦθος καὶ περιβολὴ καὶ στάσις ἀτεχνῶς οἶα τῶν χρυσῶν ἀγαλμάτων τῶν ἐν τοῖς ἱεροῖς, ὁ δ’ ἔξωθεν κόσμος, βαβαί, πόσος καὶ ὅπως ἐράσμιος RIV 835 διπλασιάζων τὸ κάλλος τῇ γυναικί. πλήρης μὲν ἡ κε- φαλὴ χρυσοῦ, πλήρης δὲ ἡ δέρη, ἐλλόβια, βουβάλια,
ἀμφιδέαι. ζώνιον καὶ ἐσθὴς ἐρίου μὲν ὀλίγου, σίου δὲ πολλοῦ.

31. Καὶ ἔμοιγε τὸ πρῶτον ταῦτα κατέσχεν ἐπὶ πλείονα χρόνον τὰ ὄμματα, εἶθ’ εἵλκυσε τὸ πρόσωπον ἐφ’ αὑτό. κἀκ τοῦ προσώπου πληγή τις ἐπὶ τὴν καρ-
δίαν ἀφίκετο ὀξυτέρα μὲν τῆς ἐκ βέλους, ἴση δὲ μικρὸν εἰπεῖν τῇ διὰ ξίφους ἢ δόρατος. ἀλλ’ οὕτως οἶδα πλη- γεὶς ἀδοκήτῳ ποτὲ ζημίᾳ περιπεσών. τὰ γοῦν ἐκ τῶν [*] [*]

πληγῶν πάθη οὐδ’ ἀκαρῆ διενήνοχεν.