Declamatio 31 (8-15)

ἐνῆγον δὲ καὶ τὴν [*] [*]

γυναῖκα πρὸς τὰ αὐτὰ καὶ τῶν μὲν οἴκοθεν ἔπειθον ἐπιλανθάνεσθαι τρόπων, μιμεῖσθαι δὲ τὰ τοῦ γεγαμη- κότος. ταῦτα δὲ ἦν μέγα ἀγαθὸν νομίζειν ἀργύριον καὶ μήτε περὶ τὰς τρίχας μήτε περὶ τὸ πρόσωπον μήτ’
αὖ περὶ τὰς ἐσθῆτας μηδὲν ποιεῖσθαι μάταιον ἀνά- λωμα. χρυσοφορεῖν δὲ ἐπέτρεπον καὶ ταύτῃ καλλωπί- ζειν καὶ δέρην καὶ χεῖρας καὶ πόδας. τὸ μὲν γὰρ ψιμύθιον, ἔφην, καὶ τὰ τοιαῦτα περιπλύνεται καὶ δεῖ πάλιν ἑτέρου καὶ δαπάνης ἑτέρας, τὰ
χρυσία δὲ οἱάπερ ἦν μένει καὶ οὐδὲ τὰ τῶν ἱματίων ταῦτά γε δεῖ πάσχειν οὐδὲ τρίβεσθαι τὰ τούτοις συμβαίνοντα.

καὶ τὰς θεραπαίνας τὰς αὐτῆς ἐπαίδευον, αἰ μὲν γὰρ τοῦ πατρὸς ὑπ’ ἐκείνου βέλτισται ἐγεγένηντο. πάντως οὖν ἦσαν ἐν
ἔργοις συνεχῶς, χειμῶνος μὲν προστιθεμένου ταῖς ἡμέραις μέρους τῆς νυκτὸς οὐ μικροῦ, τοῦ θέρους δὲ οὐδενὸς τῆς ἡμέρας μέρους ὕπνῳ διδομένου. καὶ τὸ [*] [*] [*]

πρᾶγμα κοῦφον ἦν τοῖς οἰκέταις τῷ καὶ ἡμᾶς κοινω- νεῖν τῶν πόνων. ταῦτα δὲ ἐφέρομεν ῥᾳδίως τῷ μὴ βαρύνεσθαι κρέασί τε καὶ ποτοῖς καὶ μαγείρων τέχναις. ἤρκει γὰρ τὰ ἀπὸ γῆς καὶ δένδρων, σῦκα, βότρυες, λάχανα, οἶνος ὀλίγ’ ὃς, ὕδωρ πολύ. τὸ δὲ ἀπ’ αὐτῶν
γινόμενον ἦν ἀργύριον, καλὸς τῆς ἐγκρατείας μισθός. ἤδη τινὸς τῶν φίλων πέμψαντος ἰχθὺν καὶ ὄρνιν ἥσθην μὲν φαγών, ἦν δὲ τὸ πλέον τῆς ἡδονῆς ἐν τῷ μὴ πριάμενον ἔχειν ἐσθίειν.

εἶτ’ ἐπὶ τούτοις ἤκουον κακῶς ὑπὸ τῶν τρυφώντων καὶ κραιπαλώντων καὶ μηδὲ
ὀρθοῦσθαι δυναμένων φυλάξαι μὲν ἃ παρέλαβον οὐ βουληθέντων, τοῖς δὲ τὰ αὑτῶν ηὐξηκόσι φθονούντων. καί τις εἶπέ που λέγων· τοῦτον δὲ πλουτεῖν καὶ κεκτῆσθαι τοσαῦτα; Ι τούτῳ δὲ ἑκάστην [*] ἡμέραν ἀργύριον φέρειν; τί τὴν πόλιν ἀδικοῦντι,
βέλτιστε; πρόσθες γάρ, εἴπερ ἔχεις. ἀλλ’ οὐκ ἂν ἔχοις.

[*][*]

11. οὐ γὰρ ἱεροσυλῶν οὐδὲ νεκροὺς ἀδικῶν οὐδὲ τοί- χους ὀρύττων οὐδὲ τὰ κοινὰ κλέπτων οὐδὲ κατὰ τῆς πατρίδος λαμβάνων οὐδ’ ἀπ’ ἄλλου πονηροῦ λήμματος οὐδενὸς ταῦτα ἐφ’ οἷς ῥήγνυσθε ὑμεῖς ἐκτησάμην,
ἀλλ’ ὀβολὸν ὀβολῷ προστιθεὶς καὶ δραχμῇ δραχμὴν καὶ ταῖς τοῦ σώματος ἡδοναῖς οὐδαμῶς χαριζόμενος μαίνεσθαι μὲν νομίζων τοὺς κυβεύοντας, μαίνεσθαι δὲ τοὺς ἑταίρας τρέφοντας, μαίνεσθαι δὲ τοὺς ὑπερ- εσθίοντας καὶ οὐ λογιζομένους ὅτι κρεῖττον ἐν βα-
λαντίῳ φρουρεῖσθαι τὸ χρυσίον ἢ διὰ τῆς γαστρὸς διεξιὸν ἀπολωλέναι. ἃ πολλάκις ἐγκατέλιπε τῷ σώ- ματι μέγα τι καὶ ἀνίατον κακόν, ταῦτα πολλοὺς ἐξέβαλε τῶν πατρῴων, ταῦτα πτωχοὺς οὐκ ὀλίγους ἔδειξεν, οὓς νόμος ἀφαιρεῖται τὴν παρρησίαν δέον
τὰς ψυχάς, ὥσπερ τοὺς τῶν πατρίδων προδότας. καὶ γὰρ οὗτοι τῶν οἰκείων προδόται.

12. Θαυμαστὸν οὖν εἶναί τῳ φαίνεται χρήματα εἶναί μοι καὶ ἀποπνίγεται; τί οὐκ ἐμιμήσατο; καὶ ἦν ἂν τῶν εὐπορούντων μᾶλλον ἢ τῶν λυπουμένων. ὅτ’ [*] [*] [*]

ἀπεδήμουν οὗτοι θεασόμενοι τοὺς ἀγῶνας καὶ συνῆγον θεωροὺς ἐπὶ δεῖπνα καὶ ἐδόκουν εἶναι καὶ ἐκαλοῦντο λαμπροί, τότ’ ἐγὼ καθήμενος οἴκοι φακῇ καὶ κρομ- μύοις ἄριστον ἐμέτρησα πολλάκις. εἶθ’ οἱ μὲν ἐπανῄε- ’σαν ἀντ’ ἀργυρίου πολλὴν διήγησιν φέροντες ἀκάρπου
πυγμῆς τινος ἢ πάλης, ἐγὼ δὲ ἀντὶ ματαίου θέας εἶχον ὀβολούς.

ὅθ’ Ι οὗτοι παρ’ ἡμῖν κόλα- [*] κἀς εἱστίων, τότ’ ἐγὼ μετὰ τῆς γυναικὸς καὶ τῶν παιδίων μόνα ἐδείπνουν ἅ ἐκώλυε μὴ τελευτᾶν. τί δ’ ἄν τις τούτου σωφρονῶν ζητήσειε πλέον; οὐ γὰρ δὴ
τοῖς μὲν ἐκείνως διαιτωμένοις ἐστὶν εἰς γῆρας ἐλθεῖν, τούτοις δὲ ἀνάγκη προαπελθεῖν, ἀλλ’ ὡς ἐπὶ πλεῖστον τούτων μᾶλλον ἢ ἐκείνων τὸ πρὸς γῆρας ἥκειν ἐστίν.

14. ἔτι τοίνυν οἶ μὲν τἀκ τῶν ἀγρῶν d δίδωσιν ἐνι- αυτὸς μόλις ἐν ἀκαρεῖ χρόνῳ διαρριπτοῦσι, κἂν ἐπαι-
[*] [*] [*]

νέσῃ τις ἐξαπατῶν, ἀπῆλθε λαβὼν ὁπόσον ἠθέλησεν· ἐγὼ δὲ ἐμαυτὸν πλέον ἢ τοὺς ἀπατεῶνας φιλῶ καὶ ἀξιῶ γε κερδαίνειν οὐκ ἀπὸ τῶν ἄλλων μόνον, ἀλλὰ καὶ ῥόδων ὀλίγων καὶ ἴων καὶ κρίνων. οὐ γὰρ περὶ
τὴν ῥῖνα αὐτὰ μαραίνω τὴν ἐμαυτοῦ οὐδ’ ἐπιρρίπτω τραπέζῃ καὶ φιάλαις, ἀλλ’ ἀπολαύω μὲν τῆς εὐωδίας ἣν ἐπὶ τῆς γῆς ἑστῶτα παρέχεται τὰ ἄνθη, κείρας δὲ κελεύω φέρειν εἰς ἀγορὰν γενησόμενά μοι χρήματα, οἱ δ’ ἑ κατ’ ἀπατοῦσιν οἱ ἠλίθιοι ἃ πωλεῖν ἐξῆν.

οἶ
μὲν ἄλλοι ζεύγη τρέφουσιν ἵππων ἀδηφαγούντων, ἀφ’ ὧν αὐτοῖς κότινος καὶ μικρὸν ὕστερον λιμός, ἐγὼ δ’ οὐδ’ εἰς ἀγρὸν ἐφ’ ἵππου κομίζομαι, τί γὰρ δεῖ πράγ- ματα ἔχειν μαχόμενον πολλάκις ἑτερογνάθῳ καὶ κυφα- γωγοῦντι καὶ ἀποσειομένῳ τὸν δεσπότην; ὁ δὲ ἐπὶ
τοσούτοις κακοῖς καὶ τρυφᾶν ἀξιοῖ, ἀλλ’ ὁ βέλτιστος [*] [*]

ὄνος ἀρκεῖ μοι φέρων αὐτὸν καὶ στρώματα καὶ μετ’ ἐκείνων I παιδίον καὶ τὰ αὑτοῦ πονήσας οὐκ [*] ἀπαιτεῖ κριθὰς οὐδὲ ὀλύρας, ἀλλ’ ἀπέχρησεν ἄχυρα οὐ πολλὰ καὶ πόα που φανεῖσα.