Declamatio 30 (34-36)

οὐκ ἂν ἔδοις με νικώμενον ὑπ’ ἄλλης συμφορᾶς οὐδ’ ἂν αἰτοῦντα κώνειον ἐπ’ ἐκείνοις οἷς σὺ τραγῳδεῖς κακοῖς. παίδων στερηθεὶς ἤνεγκα ἂν καὶ συνήσθην ἀπηλλαγμένοις τῆς τῶν θεῶν ἀκρισίας. χεῖρας καὶ πόδας ἀποκοπεὶς οὐκ ἂν ἀπεῖπον, εἶχε δ’ ἄν
τι τὸ ἀτύχημα καὶ τερπνόν, μὴ πολλοῖς ἐντυγχάνειν ἐπ’ ἀγορᾶς πλουσίοις. ἔδειξα ἂν ἀνδρίαν καὶ τυφλω- θεὶς ἐν πενίᾳ κατεχομένου τοῦ γείτονος. οὐ φέρω τὸ παρόν, οὐ φέρω. μεῖζόν ἐστι τῆς ἐμῆς ψυχῆς [*] τὸ φορτίον. πένητες ἦμεν ἄμφω, νῦν δὲ τἀκείνου
μεθέστηκε, μεταστήσομαι δὴ καὶ αὐτὸς οἶ βέλτιον.

35. Πολλοὶ πολλάκις τεθνήκασι παρ’ ὑμῖν δεηθέν- τες ἀπελθεῖν. ἀναμνήσθητε δὴ τῶν ῥημάτων οἷς χρησά- μενοι τὴν βουλὴν ἔπειθον· ἀτυχῶ, δυστυχῶ, δυσ- μενοῦς πεπείραμαι τῆς Τύχης, πονηρῷ συμ-
[*] [*] [*] [*]

πέπλεγμαι δαίμονι. ταῦτα δὴ καὶ αὐτὸς ἔχω λέγειν ἀτυχῶ, δυστυχῶ. μισεῖ με καὶ ποιεῖ κακῶς ὁ δαίμων. ἡ καταλαβοῦσα Τύχη τῶν χρημάτων τὰς πηγὰς οὐκ ἐπαντλεῖ. εἰ μὲν οὖν εὐτυχεῖν με φήσει τις, ψεύσεται·
δυστυχεῖν δὲ ὁμολογῶν τί ζῆν ἀτυχοῦντα βούλεται; λύπη τοὺς ἄλλους ἠνάγκασεν ἐπιθυμῆσαι τελευτῆς. ὑπὸ λύπης ἥκω δεῦρο καὶ αὐτός.

ἀλλὰ ζῆν παραι- νεῖ τις. οὐ δυνάμενον νουθετεῖ. τί φῄς; ἐγὼ βιώσομαι τῆς τοῦ πλησίον οἰκίας οὕτω πραττούσης ὀφθαλμοὺς
ἔχων, ὧτα ἔχων, ὁρῶν ἐκεῖνα, περὶ αὐτῶν ἀκούων; καὶ τί διοίσω τῶν ἐν Ἅιδου κολαζομένων; οὐ τὸ ζῆν αὐτὸ καλόν ἐστιν, ob βουλή, τὸ δὲ σὺν εὐθυμίᾳ ζῆν ἐξεῖναι τοῦτο καὶ τὸ ζῆν ἐν τοῖς καλοῖς τίθησι. τὴν δ’ εὐφροσύνην ἂν ἀφέλῃς, ζημία τὸ μὴ τεθνάναι.

37. Mr) τοίνυν με τηρήσητε πένθει πολυημέρῳ καὶ κατηφείᾳ καὶ δάκρυσι μηδ’ ἀφ’ ὧν ἥκω, πάλιν ἐπὶ ταῦτα ἀποπέμψητε. λίθινος γὰρ ἂν ἀνάσχοιτο τῆς θέας [*] [*]

ἐκείνης. ἴωθεν ὀψώνης πρόεισι σὺν ἁδρῷ τῷ βαλαν- τίῳ, τοῦτο δὲ κενώσας σπυρίδας ἐμπλησάμενος ἀνα- στρέφει τῶν ὠνίων ἄγων. ἔπειτ’ ἐφ’ ἕτερον ἔξεισι καὶ πάλιν τι φέρων ἐπάνεισι πολλοὺς διαύλους· κατ’ ἐμοῦ τοῦ κακοδαίμονος τρέχων.