Declamatio 29 (25-29)

ἐγὼ δ’, ἴως τὰ λείψανα ἦν τῆς πάλαι παρασκευῆς, ἐνεφορούμην οὔπω τὸ κατ’ αὐτὸν αἰσθανόμενος, πολλὰ γὰρ ἔνδον ἦν, ὧς δ’ ὑπανήλωτο, ἡ χρεία γνωρίζειν ἐποίει με τοῦ τροφίμου τὴν συμφοράν. τί πέπονθεν
ὁ ἄνθρωπος, ἐσκόπουν καὶ συμβαλεῖν οὐκ εἶχον τὸ δεινόν. μανία γὰρ τὸ πρᾶγμα ἦν. καὶ μὴν ἔτι γ’ ἐσωφρόνει. ἀλλὰ Ι νόσημα τὸ συμβεβηκός. ἀλλ’ [*] ὑγιαίνειν ἐδόκει καὶ κλινήρης οὐκ ἦν. ἠρώτων τοὺς ἐντυγχάνοντας περὶ αὐτοῦ ποῦ γῆς ἐστι; τί πέ-
πονθε; τί βούλεται ὁ βίος αὐτῷ;

πονηροὶ οἱ πλεῖστοι καὶ οὐδεὶς ἂν συναχθεσθείη τῷ παρόντι κακῷ, ἀλλ’ ὁ φθόνος μὲν ἐπὶ τοῖς εὖ πράττουσιν, ἔλεον δ’ οὐδεὶς οἶδεν ἐπὶ τοῖς ἀτυχοῦσιν. οὐκ ἐκεῖνόν τις ἐπέ- στρεψεν ἐπὶ τὸ βέλτιον οὐδ’ ἀπήγαγε τῆς ἀπάτης
οὐδὲ πρὸς ἐμὲ φιλάνθρωπά τινα εἶπε πολυπραγμο- νοῦντα ἰδὼν τὰ κατ’ ἐκεῖνον, ἀλλ’ ὁ μὲν σιωπῇ παρ- ῆλθεν, ὁ δ’ ἐγέλασε, μᾶλλον δὲ κατεγέλασε τῆς κατ’ ἐμὲ τύχης, ὁ δ’ οὐκ οἰμώξῃ; φήσας καὶ τέ σοί, τί [*] [*]

27. Ἐγὼ δὲ μετῄειν τὸν τρόφιμον καὶ τὰ ἐκείνου μεταβάλλεσθαι ἠξίουν πείθων σωφρονεῖν, ὁπότε ὀλίγον
ῥαίσας ἦν ἐν ἑαυτοῦ. ὧς δὲ καὶ δεύτερον προσοιμώζειν ἔλεγε καὶ τρίτον προσιόντα χαλεπῶς ἑώρα, οὐκ ἔχων δὴ τί χρήσωμαι ἐμαυτῷ πρὸς ὑμᾶς ἀπήντηκα. μηδέ μοι λεγέτω τις· ἐφ’ ἑτέροις ἡ προσαγγελία μηδ’ ἐρω- τάτω τις, τί πέπονθα. πέπονθα γὰρ ἃ οὐδεὶς ἕτερος.
ἐκπέπτωκα τῆς μεγάλης ἐκείνης εὐδαιμονίας, τῆς πολλῆς ἀπεστέρημαι τρυφῆς, τοῦ ῥᾴστου βίου καὶ πρὸς ἡδονῆς μάλιστα ἐμοί.

οὐδεὶς φιλάνθρωπος, οὐδεὶς ἕτερος τοιοῦτος οἷος ἐκεῖνος πρός με. φεῦ τῆς μεταβολῆς ἀπὸ τῆς πλησμονῆς ἐκείνης, ἀπὸ τῆς μέθης. ὁ τοὺς στεφά- [*] νοῦς περικείμενος, ὁ τὸν ἄκρατον πίνων εἰς κόρον
καὶ προπίνων ἑτέροις ἐνδεὴς τῶν ἀναγκαίων εἰμί. καὶ καταλαμβάνει με ἡ νὺξ τὴν παλαιὰν τρυφὴν ὀνειροπο- λοῦντα, κατηφὴς δὲ καὶ ἡμέρα καὶ ἐσπέρα καὶ [*] [*]

οὐδεὶς φιλάνθρωπος, οὐδεὶς ἐλεήμων. ὁ μὲν ἐγέ- λασεν ἰδών, ὁ δ’ ἐπενέβη πράττοντι κακῶς. εἰ δέ τις δεξιὸς τὸν τρόπον, ἄχρι τοῦ φιλανθρωπεύεσθαι τῷ
ῥήματι, φιλανθρωπία δὲ οἰκτεῖραι πράττοντα κακῶς, ἐπὶ πότον δὲ καλέσαι ἢ ἑστίασιν οὐδεὶς ἐπιτήδειος.

30. Δότε μοι τὴν χάριν, δότε. ὀρέξατε τὸ κώνειον. ταύτην μοι προπίνει τὴν φιλοτησίαν ἡ Τύχη. ἐμοὶ μήτηρ οὐκ ἔστιν οὐδ’ ὁ γεννήσας ἔτι καταλείπεται,
οὐ συγγενὴς οὐδείς, οὐ φίλος ἐστὶ λοιπός. ὅν δ’ ἀντὶ πάντων εἶχον φιλοσοφεῖ, τὸ δ’ ἴσον εἰπεῖν, οὗτος καὶ τέθνηκέ μοι. τίς δὴ γένωμαι τῆς παλαιᾶς συνηθείας ἑαλωκώς; πῶς ἐπαρκέσω πρὸς τὴν χρείαν ἐμαυτῷ τρυ- φᾶν μεμαθηκώς, ἐσθίειν εἰς κόρον, πίνειν εἰς μέθην;
ἡ γαστὴρ μὲν ἀπαιτεῖ τὴν συνήθειαν, ὁ δώσων δ’ οὐκ ἔστι. τέχνην δ’ οὐκ ἔχω, οὐδὲ γὰρ ἔμαθον τὴν [*] [*]

31. Μὴ δή με πολυχρονίῳ δῶτε νοσήματι, ἐπιτέμετέ μοι ἴ’ τὴν συμφοράν. πάντες μὲν στυγεροὶ θάνατοι, οἴκτιστον δὲ τὸ λιμώττοντα ἀποθανεῖν. πῶς [*] δ’ ἂν ἐκφύγοι τις τὸν οἴκτιστον ἢ τοῦ κω- νείου τοσοῦτον ἐκπιὼν ὡς μηκέτι δεῖσθαί
παρασκευῆς;