Fragmenta (90-93)

Re 80 ἀκόλουθον ἡγοῦμαι βραχέα καὶ περὶ τῆς εἰκόνος εἰπεῖν. γέγρα. φεν γὰρ· ἄλλος δέ ἐστιν ὁ ἐξ αὐτοῦ γεννηθείς ,,ὅς ἐστιν εἰκὼν τοῦθεοῦ τοῦ ἀο ρἀτουα. εἰκόνος διὰ τοῦτο μέμνηται θεοῦ ἀοράτου Ἀστέριος, ἵνα τόσου
’τον τὸν θεὸν τοῦ λόγου διαφέρειν διδάξῃ, ὅσον καὶ ἄνθρωπος ἦς ἑαυτοῦ εἰκόνος διαφέρειν δοκεῖ.

(Re 81 43) διὰ τοῦτο εἰκότως ἐπιφέρει ’’ὅς ἐστιν εἰκὼν τοῦ θεοῦ τοῦ ἀοράτουκ. πότε γενόμενος εἰκὼν ἧ ὁπηνίκα τὸ ,,κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίο,σιν ἀνείληφεν πλάσμα; πρότερον γάρ, ὥσπερ πολλάκις ἔφην, οὐδὲν ἵτερον ἦν ἧ λόγος.

Re 82 οὐκοῦν πρόδηλον, ὅτι πρὸ τῆς τοῦ ἡμετέρου σώματος ἀνα- λήψεως ὁ λόγος καθ’ ἑαυτὸν οὐκ ἢν εἰκὼν τοῦ ἀοράτου θεοῦ. τὴν γὰρ εἰκόνα ὁρᾶσθαι προσήκει, ἵνα διὰ τῆς εἰκόνος τὸ τέως μῆ ὁρώμενον ὁρᾶσθαι δύνηται.

Re 82 πώς οὖν εἰκόνα τοῦ ἀοράτου θεοῦ τὸν τοῦ θεοῦ λόγον
Ἀστέριος εἶναι γέγραφεν; αἱ γὰρ εἰκόνες τούτων ὧν εἰσιν εἰκόνες καὶ ἀπόντων δεικτικαί εἰσιν, ὥστε καὶ τὸν ἀπόντα δι’ αὐτῶν φαίνεσθαι δοκεῖν. εἰ δὲ τοῦ θεοῦ ἀοράτου ὄντος ἀόρατον εἶναι καὶ τὸν λόγον συμβαίνει, πῶς εἰκὼν τοῦ ἀορά- του θεοῦ ὁ λόγος καθ’ ἑαυτὸν εἶναι δύναται, καὶ αὐτὸς ἀόρατος ὤν· ἀδύνατον γὰρ τὸ μὴ ὁρατὸν διὰ τοῦ ἀοράτου φανῆναί ποτε.