De signis Odysseae (3.276-3.400_401)

276.

ἡμεῖς μὲν γὰρ ἅμα πλέομεν Τροίηθεν ἰόντες.

*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ἀναπλέομεν, κακῶς· Ὅμηρος γὰρ τὸν εἰς Τροίαν πλοῦν ἀνάπλουν φησίν M.

cf. L. Ar. 111. Ceterum idem in schol. ad γ 296 observat Porphyrius.

287.

Μαλειάων ὄρος αἰπύ.

*) ὅτι ὡς Κρητάων (ξ 199) καὶ Μαλειάων [νῦν μὲν πληθυντικῶς εἴρηται, ἀλλαχοῦ δὲ ἑνικῶς] ὡς Κρήτη τις γαῖά ἐστι (τ 172) καὶ περιγνάμπτοντα Μάλειαν (ι 80) HMQ.

Pertinet ad id, quod saepius Ar. adnotavit, nonnulla substantiva nunc in singulari, nunc in forma plurali apud Homerum legi. cf. L. Ar. 236. δ 514. η 80. θ 16. ι 80. ξ 199. ο 296. Eust. 1468, 12.

296.

ἐς Φαιστόν, μικρὸς δὲ λίθος μέγα κῦμ’ ἀποέργει.

Fuit diple periestigmene contra Zenodotum, qui legit: Μαλέου δὲ λίθος. cf. schol. EMQV et Eust. 1469, 18.

305.

δέδμητο δὲ λαὸς ὑπ’ αὐτῷ.

Ἀρίσταρχος δέδμηντο, ὡς ἡ πληθὺς ἀπονέοντο (Ο 305) HMQR.

Scholion Didymi videtur esse, sed certe ad hanc lectionem apposuit Ar. διπλῆν πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι πληθυντικῶς ἀπήντηκεν. cf. F. Ar. p. 16.

306.

ἤλυθε δῖος Ὀρέστης
ἂψ ἀπ’ Ἀθηνάων , κατὰ δ’ ἔκτανε πατροφονῆα,
Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
ἤτοι ὁ τὸν κτείνας δαίνυ τάφον Ἀργείοισιν
μητρός τε στυγερῆς καὶ ἀνάλκιδος Αἰγίσθοιο.

307.Diple periestigmene propter Zenodoti lectionem ἂψ ἀπὸ Φωκήων. Ar. ἂψ ἀπ’ Ἀθηναίης.

†) 309. 310. ὁ Ἀρίσταρχός φησι, ὅτι διὰ τούτων παρυποφαίνεται ὅτι συναπώλετο Αἰγίσθῳ ἡ Κλυταιμνήστρα· τὸ δὲ εἰ καὶ ὑπὸ Ὀρέστου, ἄδηλον εἶναι. οὐδὲ γὰρ τὰ περὶ τὴν Ἐριφύλην εἰδέναι αὐτὸν MQRT.

cf. L. Ar. 182, α 300. λ 409.V. ad Ι 456.

†) 309. τάφος ὁ ἐπιτάφιος δεῖπνος EB.

Fluxit ex Ar. cf. Ψ 29. δ 547.

313.

καὶ σύ, φίλος, μὴ δηθὰ δόμων ἀπὸ τῆλ’ ἀλάλησο.

†) οὗτος ὁ τόπος ἀνέπεισε Ζηνόδοτον ἐν τοῖς περὶ τῆς ἀποδημίας Τηλεμάχου διόλου τὴν Κρήτην ἔναντι τῆς Σπάρτης ποιεῖν· οἴεται γὰρ ἐκ τούτων τῶν λόγων κατὰ τὸ σιωπώμενον ἀκηκοέναι τὸν Νέστορα παρὰ τοῦ Τηλεμάχου ὅτι καὶ ἀλλαχόσε περὶ τοῦ πατρὸς πευσόμενος παρεσκεύαστο πλεῖν. διὸ καὶ ἐν τῇ α′ ῥαψωδίᾳ (93) ἔγραψε πέμψω δ’ ἐς Κρήτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἀλλαχοῦ πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ, κεῖθεν δ’ ἐς Κρήτην τε παρ’ Ἰδομενῆα ἄνακτα, ὃς γὰρ δεύκατος ἦλθεν Ἀχαίων χαλκοχιτώνων. (α 284) HMQR. cf. α 93. β 359. δ 702.

317.

ἀλλ’ ἐς μὲν Μενέλαον ἐγὼ κέλομαι καὶ ἄνωγα.

*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ εἰς Μενέλαον (δὲ) ἀντὶ τοῦ πρὸς Μενέλαον, ὡς εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον M. cf. L. qu. ep. 87. Fr. Ar. 27. Η 312. Χ 492. Ψ 36.

cf. not. 4 et 5.

334.

σπείσαντες κοίτοιο μεδώμεθα· τοῖο γὰρ ὥρη.
ἤδη γὰρ φάος οἴχεθ’ ὑπὸ ζόφον.

*) 334.[ἡ διπλῆ ὅτι] ἀρσενικῶς εἶπε τὴν κοίτηνQ. cf. ad α 246 et locos ibi collatos.

*) 335.

[ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἡρωϊκοῦ προσώπου εἴρηται]· ὁ δὲ ποιητὴς εἰς ὠκεανὸν τὴν δύσιν καὶ ἐξ ὠκεανοῦ τὴν ἀνατολήν φησι γίνεσθαι.

†) Ζηνόδοτος ᾤχετο H. pro οἴχεται.

345. cf. notam 6.

349.

ᾧ οὔτε χλαῖναι καὶ ῥήγεα πόλλ’ ἐνὶ οἴκῳ.

Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus scripsit: ᾧ οὔπερ χλαῖναι καὶ κτήματα πόλλ’ ἐνὶ οἶκω ἀκαίρως MT. Aristarchus legit ᾧ οὔτι, αἱ φαυλότεραι ᾧ οὔτε cf. Didymum ad hunc versum in M.

362.

οἶος γὰρ μετὰ τοῖσι γεραίτερος εὔχομαι εἶναι.

*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ τοῦ γεραιός· κακῶς δὲ Ζηνόδοτος γεραίτατος (cod. γεραίτερος) γράφει. M.

cf. F. Ar. p. 30. γ 125. η 159.

368.

ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα.

Diple periestigmene propter Zenodoti scripturam ἐπεὶ τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνει. cf. in HQN.

378.

ἀλλὰ Διὸς θυγάτηρ, ἀγελείη τριτογένεια.

Zenodotus pro ἀγελείη dedit κυδίστη, quam ob rem fuit diple periestigmene cf. schol. in HM. Eust. 1473, 18. ἀγελείη legitur in codd. ABDEHIKLMNP: κυδίστη in EQV. cf. La Roche.

380.

ἀλλὰ ἄνασσ’ ἵληθι, δίδωθιδέ μοι κλέος ἐσθλόν.

†) Ζηνόδοτος ἀλλὰ ἄνασσ’ ἐλέαιρε HM. pro ἵληθι legit.

396.

οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν.

†) κοιμηθησόμενοι· ἐνεστὼς δὲ ἀντὶ μέλλοντος. κείω γὰρ τὸν μέλλοντα οὐκ ἔχει, ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα ὅμοια, καὶ χρῆται τῷ ἐνεστῶτι ἀντὶ μέλλοντος. E.

Fluxit ex Ar. cf. F. Ar. p. 6. γ 82 et locos ibi collatos.

399.

ὑπ’ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ.

Quod afferunt BEQV de vocabulo αἴθουσα ex Ar. fluxisse videtur, qui sic interpretatur Υ 11: αἱ αἴθουσαι οὐκ εἰσὶ θρόνοι ἢ καθέδραι, ἀλλὰ στοαὶ καὶ στυλωταὶ ἕδραι ἢ τόποι ὑφ’ ἡλίου καταλαμπόμενοι.

400 et 401.

πάρ δ’ ἄρ’ ἐυμμελίην Πεισίστρατον, ὄρχαμον ἀνδρῶν,
ὃς οἱ ἔτ’ ἠίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν.

Hos versus Zenodotus expunxit cf. schol. HMQR.