3
a person, Οἰδίπου κάρα, i.e. Οἰδίπους, S. OT 40, 1207 (lyr.); αὐτάδελφον Ἰσμήνης κ. Id. Ant. 1; ὦ κασίγνητον κ., for ὦ κασίγνητε, Id. El. 1164; ὦ φίλον κ. Id. OC 1631; φίλον κ. A. Ag. 905.-- Hom. uses nom. acc. κάρη, gen. dat. κάρητος, κάρητι, Od. 6.230, Il. 15.75; also καρήατος, καρήατι, 23.44, 19.405, nom. pl. καρήατα 11.309 (whence was formed nom. sg. κάρηαρ, Antim. 76); acc. pl. κάρη Il. 10.259 (but perh. sg.), nom. acc. pl. κάρᾱ Sannyr. 3, perh. S. Ant. 291; κάρᾰ ἐξεπεφύκει h.Cer. 12; dat. pl. κάρησι f.l. in Tryph. 602:—post-Homeric Poets inflected κάρη as if it were of decl. 1, gen. κάρης Mosch. 4.74, Call. Fr. 125; dat. κάρῃ Thgn. 1024, Nic. Th. 249; acc. κάρην D.P. 562, Nic. Th. 131; Trag. dat. κάρᾳ with neut. Prons., A. Ch. 230, etc.; late acc. κάραν Anacreont. 50.9. (Cf. Skt. śiras (neut.) ‘head’, gen. śīrṣṇás, abl. śīrṣatás: κάρηνα (fr. κᾰρᾰσ-ν-α) and κράατα (perh. fr. κρᾱσ-ṇ- τα) are forms of this word, v. κάρηνον, κράς, κρανίον: cogn. with Lat. cerebrum (fr. ceres-ro-), ONorse hjarne ‘brain’, and prob. κέρας, κόρση.)